Genieten


here,,Wat zijn eigenlijk jóuw goede voornemens voor het nieuwe jaar? En nee, ik heb het nu even niet over zaken als stoppen met roken of drinken, over afvallen, gezonder eten, de auto wat vaker laten staan en minder televisie kijken. Op zich prima voornemens, maar uiteindelijk komt daar meestal tóch geen flikker van terecht.’’
De vraagsteller, gezeten aan het tafeltje naast mij in Visser, belet me dus op voorhand om te repliceren met een ál te cliche-matig antwoord. Ik bedoel, meestal lul ik me er wel uit met zoiets als: ,,Mijn goede voornemen is dat ik niet aan goede voornemens doe’’ of: ,,Misschien moet ik tóch eens een keer naar binnen lopen bij die sportschool, waar ik nu al jaren contributie betaal.’’ Maar met zulke antwoorden neemt mijn gesprekspartner duidelijk geen genoegen en daarom vraag ik hem of ik er wat langer over mag nadenken. ,,Weet je wat?’’, zo stel ik voor, ,,ik schrijf er een column over en dan lees je ‘t morgen in de krant. Dat ‘morgen’ is vandaag en belofte maakt schuld, dus via deze weg nu mijn goede voornemen voor 2020: ik ga proberen om iets terug te vinden wat ik al héél lang kwijt ben, namelijk het vermogen om te kunnen genieten van ‘het hier’ en ‘het nu.’ Ik zal u uitleggen wat ik bedoel: mijn bestaan zit dichtgemetseld met deadlines… elke dag moet er een verse column ingeleverd worden, elke maand moet er een draaiboek liggen voor mijn theatertalkshow Kunstmin Live, ja, altijd moet er wel weer iets ‘af’ zijn. En da’s allemaal prima (de schoorsteen rookt er lekker van) maar té vaak denk ik: als ik dáár nou mee klaar ben, dán kan en mag ik pas gaan genieten. Dat lukt zelden, want er gloort altijd wel weer een nieuwe deadline aan de horizon die me dat ongedwongen genieten bemoeilijkt. Dát moet ik afleren; het genieten moet ik méér uit ‘het maken’ en ‘het zijn’ halen en minder uit ‘het klaar zijn.’ Dáár ga ik dus aan werken, alvast beginnend met deze column. Ik wens u veel ‘genieten’ toe in 2020.

Eén reactie

  1. Aan de andere kant genieten is voor veel mensen tegenwoordig een heilig moeten en feitelijk een dooddoener als tegenwicht voor de betrekkelijkheid van ons vaak saaie bestaan. Een soort hedonisme met alle negatieve kenmerken vandien. Een voorbeeld is de volslagen egocentrische doorgeslagen vuurwerk gekte in ons landje. Waar de een, het individu zogenaamd geniet gaat dit ten koste van menselijk en dierlijk leed. Dit kun je doortrekken naar vele geledingen van onze maatschappij. Ik zou zeggen geniet maar met mate.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s