Het nieuwe pand van McDonald’s, dat beduidend minder sjofel oogt dan het voorgaande aan de overkant, zit ’s ochtends propvol mensen. De ‘Mac’ mag zich graag  presenteren als jong, snel en wild, maar de vestiging aan de Visstraat wordt ’s ochtends ingenomen door tientallen oude Turken, die er koffie drinken. Als ik de etalageruit passeer, zwaait één van hen en maakt een ’kom binnen’-gebaar. Het is Atil, een gepensioneerde voormalig werknemer van Penn & Bauduin, die jaren naast mij woonde aan de Muys van Holystraat. Toen ik eens bij hem thuis was omdat hij niets snapte van een gemeentelijk formuliertje, zag ik dat zijn kachel met een stuk tuinslang op de gaskraan was aangesloten. Ik legde hem uit hoe gevaarlijk dat was en schakelde een specialist in. Toen hij de rekening zag was hij wat minder blij met me, maar er ontstond toch een warm contact, waarbij ik hém regelmatig met zijn papieren hielp en hij mij wekelijks grote hoeveelheden fruit van de markt bracht. Bij elk doosje kiwi’s of mandarijnen dat hij me overhandigde zei hij steevast. ,,Opeten jij. Gezond blijven.’’ Als ik naar de tafel loop, waar hij met andere Turkse pensionado’s zit, staat Atil op en schudt enthousiast mijn hand. ,,Woon je hier nou nog steeds?’’, vraag ik hem. De laatste keer vertelde me je dat je terug wilde naar Turkije om daar je ouwe dag door te brengen. Atil zucht diep en zegt: ,,Ik heb het geprobeerd, maar ik voelde me daar niet meer thuis. Meer dan 40 jaar ben ik al in Dordt. Mijn kinderen zijn getrouwd en wonen hier ook, mijn ouders in Turkije leven niet meer en de enige broer die ik heb woont in Duitsland. Een Turks spreekwoord zegt: wie steeds het begin van een beter leven uitstelt is zo dom als de man die wacht tot de rivier voorbij gestroomd is. Ik wás die domme man. Ik dacht altijd dat er een beter leven zou beginnen als ik terug in Turkije was. Maar mijn leven is hier.’’ Dan lacht hij. ,,Weet je, ik ben gisteren opa geworden. Een trotse opa… een Dordtse opa. Mooi toch? Koffie?’’