Om in Dordt gelukkig te zijn moet je over een positieve levensinstelling beschikken. Probleem daarbij is dat je dat vooral niet mag laten merken. Klagen mag, moet zelfs, maar het eeuwige gezanik drijft op het besef dat alle hoop nog niet verloren is. Op momenten dat het grandioos mis gaat scheppen we daar een heimelijk behagen in omdat diep van binnen het collectieve besef leeft dat het uiteindelijk wel weer in orde komt. Stel nou dat alles op dit eiland allemaal in één keer goed zou gaan? Nee, dat moet je Dordtenaren niet aandoen, want dan valt er niks te klagen en dát is nou precies wat ons op de been houdt. Wat is een Dordtenaar die niet mag zeveren, zaniken en zeuren? Geen idee, maar in ieder geval géén gelukkige Dordtenaar. En zo kijken we dus met belangstelling naar die werkzaamheden op de Visstraat en de Vest, vinden we het best geinig dat die Wijnstraat wederom open moet, wachten we rustig af of die Saturn er uiteindelijk wel écht komt, stellen we ons alvast in op flinke vertragingen bij de bouw van de bioscoop, lachen we ons een bult om een bollenbeeld, vinden we het heerlijk als die malle fontein het halve Statenplein weer eens onder water zet en reageren we spottend als FC Dordrecht verliest omdat we nu eenmaal te trots zijn om te laten merken dat zo’n verliespartij ons eigenlijk best wel dwars zit.
Dordtenaren zijn een ondoorgrondelijk volkje voor wie aan gene zijde van een van die rivieren woont. Waarom nou dit lange betoog? Dat komt door Bach. We zitten midden in het Bachfestival en de hemelse klanken, die het afgelopen weekend op meerdere locaties tot mij kwamen brachten mij tot de conclusie dat ze de ideale soundtrack voor een leven op dit eiland vormen. Bach is het ultieme muzikale klagen, is melancholie die heimelijke vreugde verhult. Bach is de ultieme droefenis waarachter de verborgen hoop van een betere toekomst schuilt.
Kijk op www.bachfestivaldordrecht.nl, bezoek een van de vele concerten (het duurt nog tot en met zondag) en kom er zelf achter: Bach is Dordt, Bach is een Dordtenaar.