Ik zou woest zijn als ik mijn geld zou hebben uitgegeven aan een woning in die Zwijndrechtse wijk Heer Oudelands Ambacht en dag in dag uit moet toezien hoe mijn huisje steeds verder de grond in zakt. ,,Hallo buurman, mag ik je heggenschaar lenen? Tuurlijk kerel, ik pak hem beneden even. Ligt ie in de kelder dan? Nee joh, da’s de zolder… m’n kelder ligt nog drie verdiepingen lager.’’
Woest dus… maar op wie eigenlijk? Op stadsbestuurders die alweer lange tijd met pensioen zijn of inmiddels reeds op harples? Toen het Zwijndrechtse gemeentebestuur in de jaren tachtig besloot om dat uitbreidingswijkje uit de grond te stampen, dacht er kennelijk niemand over na om die grond eerst geschikt te maken om er op te kunnen bouwen. ,,Nee, dat was in die tijd niet gebruikelijk,’’ roepen B&W nu in koor, maar dat is zo’n typisch gevalletje van ‘achteraf recht lullen wat krom is’. Het is trouwens ook nog eens onwaar en wekt de suggestie dat de ‘eighties’ een soort middeleeuwen waren, waarin iedereen d’r maar een beetje op los rotzooide. Volgens mij is juist het tegenovergestelde het geval: in die tijd had je nog bouwers met verstand van zaken, terwijl er tegenwoordig vaak maar wat aangeklooid wordt door de goedkoopste ‘aanbieder’. Het oude aloude gezegde ‘goedkoop is duurkoop’ doet vandaag de dag steeds meer opgeld. Hoe vaak lees je niet dat een of ander project (straat, wijk,  Noordoevers, gevechtsvliegtuig, hogesnelheidstrein) volslagen in elkaar dondert met als gevolg dat alles weer helemaal opnieuw moet. En de rekening gaat naar…. (bestuurder draait aan rad van fortuin)…. Tikketikketikkettok…. klik…nou ja, da’s nou sneu … de burger.
Eigenlijk zou je de wetten in dit land zodanig moeten veranderen dat je bestuurders en ex-bestuurders persoonlijk aansprakelijk kunt stellen voor blunders en bloopers waar de burger voor moet opdraaien. Niet letterlijk natuurlijk, want dan hou je geen bestuurder meer over. Symbolisch dan maar: één euro per bestuurder per blunder. Maar die euro dan wél even goed vastplakken op het voorhoofd… nee, niet met die moderne slappe superglue, maar gewoon met ouderwetse beenderlijm uit de jaren tachtig.