Geen AKO-winkel meer op het Dordtse Station. Vind ik dat jammer? Ja… gevoelsmatig wel, maar ik moet ook eerlijk zijn. Kwam ik daar eigenlijk nog wel eens de laatste jaren… om een boek, of een tijschrift te kopen? Misschien dan om een pakje sigaretten te halen? Het antwoord is: nee, ik heb daar eerlijk gezegd al jaren geen stap meer binnen gezet. Overigens zijn het de peukjes die Ako nu genekt hebben, want de NS heeft, enkele jaren gelden besloten geen huurcontracten meer af te sluiten met zaken die rookwaren verkopen en volgens mij moest die toko het daar de laatste tijd toch écht vooral van hebben. Waarom? Tja… ik denk dat treinreizend Nederland z’n krantje of tijdschriftje tegenwoordig vooral via het ‘eigen’ beeldschermpje leest. Los daarvan vond ik het trouwens al reuze onhandig dat je vanuit de AKO – waar ik tijdens het wachten op een trein vroeger altijd graag een beetje ‘browsde’ – niet meer rechtstreeks het perron op kon. Hoe dan ook… de AKO, of beter gezegd het verdwijnen van die winkel aldaar, bezorgde mij een beetje een eh…V&D-gevoel. Toen die winkel, inmiddels alweer zo’n zeven jaar geleden, uit de binnenstad verdween had ik reuze de smoor in, maar ik moest ook voor mezelf erkennen dat ik de deur daar al een tijdje niet meer bepaald plat liep, terwijl ik daar tóch zo’n beetje ‘om de hoek’ woon.
Feit is dat Station Dordrecht nu vooral nog hooguit een prachtig gebouw aan de buitenkant is, want van binnen is het er tegenwoordig wel héél dood en verlaten. Daar moeten we als stad snel verandering in zien aan te brengen. Hoe precies? Tja, da’s makkelijker gezegd dan gedaan… dat weet ik ook wel, maar een station van een meer dan bezienswaardige middelgrote stad, die zóveel dagtoeristen trekt, verdient het simpelweg om weer die levendige en beloftevolle ontmoetingsplek te worden die het ooit was.