Zo nu en dan droppen vrienden of collega’s, die weten dat ik dagelijks een ‘eilandcolumn’ schrijf, nog wel eens een buitenlands artikel over Dordrecht in mijn mailbox. Die zijn vaak toeristisch van aard, al stuit je bij het trefwoord Dordrecht (soms ‘googel’ ik zelf wat) trouwens ook vaak op stukjes over voetballers – waar dan ook in Europa – die kennelijk ooit een blauwe maandag bij FC Dordrecht voetbalden.
Nu red ik me in sommige talen best aardig, maar zo nu en dan moet de vertaalknop in mijn browser uitkomst bieden. Da’s handig, allen krijg je dan soms wél stukken voorgeschoteld in een mal soort koeterwaals. Ook niet erg, want vooral die taal beheers ik als geen ander.
Ik bewaar die stukjes altijd omdat ze nog wel eens een geinige column kunnen opleveren. Zo trof ik onlangs een artikel in de Britse krant The Times, waarin de ‘hidden gem’ (verborgen parel) Dordt  werd aangeduid als ‘een slaperige en monumentrijke stad in het zuiden van het land die nog niet overspoeld is door de massa.’ Over dat zuiden valt te twisten natuurlijk (het is maar van waaruit je het bekijkt), maar ik moest vooral lachen om het feit dat The Times als sterke karaktereigenschap van Dordt opvoert dat het – en ik citeer – ‘gelegen is op slechts 15 minuten per trein van Rotterdam. ’ Op zich is  daar trouwens geen woord aan gelogen.
Dankzij de zoekknop in mijn browser ontdekte ik laatst ook dat er, ergens in west-Londen een Dordrecht Road bestaat. Ik zou dat nooit ontdekt hebben ware het niet dat een bekende Britse tv-presentator, genaamd Michael Barrymore, daar tien jaar geleden (BBC-archief) in beschonken toestand met zijn auto tegen een paaltje crashte. Nu maar eens uitzoeken waarom er in Londen een straat naar Dordrecht vernoemd is. Van partnerstad Hastings wist ik dat wel, maar in Londen? Of is er misschien een lezer die dat weet?