Hoe serieus moet ik die gemeentelijke ‘hitparade’ eigenlijk nemen? Nou ja, eerlijkheidshalve moet ik vermelden dat ik dat wél deed toen we nog gestaag stegen op die lijst. Nu is Dordt maar liefst tien plaatsen gekelderd… van plek 7 naar plek 17 en eh… daar schrik ik wel van.
Toen ik in 2010 een van mijn eerste columns voor deze krant schreef, bungelden we trouwens nog treurig op plek 30 in de zogeheten woonaantrekkelijkheidsindex, ook wel Atlas voor gemeenten genoemd. Op die lijst worden jaarlijks de 50 grootste gemeenten van Nederland op meer dan 40 punten met elkaar vergeleken. Het betreft hier zaken als stadsaanzicht,  groenvoorzieningen, mobiliteit, bereikbaarheid, woon- en werkgelegenheid, veiligheid en cultureel aanbod. Op die Atlas deden we het de afgelopen jaren verdraaid goed, maar in mijn column van 2021 hierover gaf ik al aan dat we niet te vroeg moeten juichen. Ik maak namelijk uit die nieuwe uitslag vooral op dat Dordt op het gebied van ‘welvaart in de breedte’ behoorlijk te kort schiet.  We mogen dan in een prachtige, monumentrijke en nog altijd relatief veilige stad (zij het iets minder veilig dan voorheen) leven, maar met het woonaanbod voor starters (alsmede voor niet-starters met een smalle beurs) is het hier beroerd gesteld. Samengevat kun je stellen dat Dordt vooral een prettige woonplaats is voor mensen die – en ik citeer nu even uit een eerdere column hierover – ‘al goed op weg zijn in het leven’… voor mensen dus zo rond de 35 of ouder mét huis en een redelijk betaalde baan. Sta je nog aan het begin óf ‘aan de kant’, dan heb je het hier zwaar. Verder zijn het gemiddelde opleidingsniveau, het voorzieningenniveau (ja, ook op vervoersgebied) alsmede het winkelaanbod hier nog altijd ondermaats.
Ik zeg: niet lullen maar poetsen dus. Dankzij die instelling, zo vermoed ik, heeft Rotterdam (dat op die lijst tot op heden altijd áchter Dordt stond) ons inmiddels razendsnel ingehaald.