Als ik u zeg dat ik nog altijd een beetje terugverlang naar die heerlijke avonden in sporthal Wielwijk, dan verraad ik meteen dat de jaren nu toch écht beginnen te tellen. Hoe dan ook… het was altijd weer een feest om in die, toen al ietwat krakkemikkige hal, naar topsport te mogen kijken; het ene weekend naar dat prachtige basketbalteam van Frisol (Jerome Freeman was werkelijk ongelooflijk) en  het weekend daarop naar de veelal ‘bebaarde’, ja ietwat hippie-achtige volleyballers van Bouwlust Orawi. Daar werd sport bedreven op het scherpst van de snede.
Sommige sporten (Formule 1 en wielrennen bijvoorbeeld) zijn dan misschien leuker om vanaf de bank te bekijken, maar zaalsporten als volleybal en basketbal moet je gewoon echt van héél dichtbij beleven. Dat opgewonden gevoel (‘Wauw, was ik hier écht bij?) dat ik in mijn jeugdjaren zo’n beetje wekelijks had bij het verlaten van sporthal Wielwijk heb ik, even los van doldwaze avonden in De Kuip, eigenlijk nooit meer écht gehad. Nou ja… tot voor enkele jaren geleden dan, toen ik voor het eerst in mijn leven een shorttrackwedstrijd in de Dordtse ijshal mocht bijwonen. Dáár kwam dat ouderwetse ‘Wielwijkgevoel’ uit mijn jeugd weer hélemaal terug. Wát een sport… wát een spanning… wát een beleving.
Elf jaar achtereen mocht Dordt zich dé shorttrackhoofdstad van Nederland noemen, maar het werd allemaal ook een beetje duur (er moest steeds meer gemeentegeld bij) en ook was het, ja, letterlijk qua ruimte, wat ‘krapjes.’ Mede daardoor verdwijnt het hele circus nu dus naar Tilburg, dat de komende vijf jaar de nieuwe gastheer zal zijn voor Europese en mondiale titeltoernooien op shorttrackgebied. Da’s écht jammer voor Dordt en de vele Dordtse fans, waar ik er zelf dus een van ben. Het is een onverdiende dreun ook voor de mensen van Sportboulevard-exploitant Optisport, die werkelijk hun ziel en zaligheid in het organiseren van dit spektakel legden. Vanaf deze plek… mijn dank en complimenten daarvoor.