Vroeger moest je het zelf bijhouden… tegenwoordig wordt je nagenoeg dagelijks door ‘the socials’ met je neus op de feiten gedrukt. Dan zie je bijvoorbeeld ineens een foto van jezelf (iets dikkere kop, want kilo’s geleden) terwijl je met een juttersbitter en een pannetje mosselen aan de voet van de Brandaris zit. En dan denk je dus iets van eh… Tempus Fugit, Time Flies of eh… (in mijn geval): ‘Jemig… is dat alweer zó lang geleden?’ Op mijn eigen website word ik óók herhaaldelijk herinnerd aan columns die ik exact op de datum dat ik inlog (maar dán in het verleden) geschreven heb. Gisteren bijvoorbeeld kreeg ik de melding dat het vandaag alweer vijf jaar geleden is dat er aan lantaarnpalen in de binnenstad zogeheten kauwgumbakjes werden opgehangen. Ik vraag me af of die dingen ook serieus gebruikt werden, maar ik vrees van niet omdat ik ze eigenlijk zelden nog zie. Oók vijf jaar geleden: hoopvolle berichten over de opvulling van de benedenverdieping van het alweer ruim zeven jaar leeg staande V&D-pand; Decathlon zou daar komen en ook Mediamarkt had belangstelling, maar eh… niks meer van gehoord sindsdien. Trouwens, wanneer gaan die verbouwingswerkzaamheden (hier zou een mix van winkels en appartementen komen) nou eindelijk eens een keer serieus beginnen?
Verder in 2018: we kozen uit vijf oerlelijke opties voor een (gratis aangeboden) beeld in de binnenstad van Willem van Oranje. Van dat beeld, waar ik destijds nog zo tegen te hoop liep, ben ik inmiddels eerlijk gezegd een beetje gaan houden. Waarom? Omdat Willems hondje op Blafmans lijkt én omdat ik er nu spontaan van in een lachstuip schiet. Soms, als ik via de Hofstraat kom aanlopen en die moddervette Hulk vanaf de zijkant zie, waan ik me even in de Efteling. Ook móet ik dan altijd even roepen: ‘Pipo, koeien.’ Maar eh… dat zal wel een generatiedingetje zijn. Zeggen die woorden u niks dan bent u nog goddelijk jong.