Kijkt u ook wel eens naar televisieseries als FBI of FBI Most Wanted? Ik ben er verslaafd aan, want ze zijn zo lekker simpel in de afronding en je hebt na afloop ook nog eens tijd om de hond uit te laten. Het begint altijd met een moord, een ontvoering of een bankoverval en vervolgens gaat een groepje jolige speurneuzen driftig aan de slag; er wordt met computers gestoeid, vervolgens wat rond gerend, gegrapt en gereden en binnen een uurtje (inclusief reclame) is alles weer opgelost. De boef eindigt na een vuurgevecht of een val van een dak niet zelden op het kerkhof, want in de VS straft God meestal vrij direct dus verder geen gezeur met ingewikkelde rechtszaken.
Wat me in Amerikaanse politieseries opvalt is dat de eerste aanwijzingen altijd van straatcamera’s komen: ,,Heb je het kenteken? Yep (tikkketiktik op toetsenbord). De eigenaar heet Harry, hij heeft al een strafblad vanwege stinkvoeten en hij woont daar en daar.’’ Op naar Harry’s huis dus. Hij is er niet en zijn auto ook niet, dus eh… weer tiktiktik. ,,Hé, de auto is zojuist door een verkeerscamera gesignaleerd op de hoek van Huppeldepup en Hatseflats. Kijk maar.’’ Dankzij een deurbelcamera zien we een pokdalig type met een petje uit een auto stappen. ,,Hebben we gezichtsherkenning? Tuurlijk… tiktik… ja dá’s Harry. Pak ‘m maar op.’’
Na afloop ga ik wandelen met Blafmans. Onderweg wordt ik gadegeslagen door op z’n minst tien van de maar liefst 321.000 camera’s die de sterke arm op dit eiland (direct of indirect) inmiddels tot haar beschikking heeft.
Dat ik op de hoek van de Vest en de Vriesebrug dat Himalayagebergte van Blafmans liet liggen had te maken met het feit dat de zakjes in het kokertje op waren. Geloof me… ik ben tien minuten later écht teruggelopen om het alsnog op te ruimen. Het staat vast wel ergens geregistreerd toch… dat ik eigenlijk best wel deug?