En toch ga je de dingen anders zien van afstand… simpeler… misschien wel naïef zelfs. Niet dat Terschelling, waar ik mijn vakantie doorbracht, nou zó ver weg is, maar uiteindelijk is het tóch ruim twee uur rijden plús nog eens twee uur varen, dus je hebt wel degelijk het gevoel dat je de grote boze wereld  even vanaf ‘de buitenkant’ bekijkt; na minder dan een dag al op mijn favoriete Waddeneiland ontwikkelt zich in ziel en bovenkamer een prettige distantie van het centrum van het universum dat – gezien mijn werk als stadskronieker alhier – nog altijd Dordt heet.
En zo ‘beleefde’ ik in mijn kleine huisje op Terschelling de val van twee Marken (Cavendish en Rutte), zag ik Max in saaie races zegevieren, volgde ik Big Rivers via her en der geplaatste filmpjes op de ‘socials’ en zag ik twee directeurtjes van DuPont/Chemours een tenenkrommend toneelstukje over PFAS-lozingen opvoeren tijdens een hoorzitting in de Tweede Kamer. Nu maak ik me meestal niet snel druk als ik op Terschelling zit, maar in dit geval schoot er toch bijna een kruik juttersbitter door de beeldbuis en kreeg ik ineens zin om ergens op het nabij gelegen strand een zeehondje dood te knuppelen. Dat laatste is maar een grapje hoor, maar die ó zo afstandelijke en emotieloze houding van dit dooddoenersduo bracht een vorm van agressie bij me te weeg op die ik nooit eerder bij mezelf herkend had. Nóg een gekke gedachte misschien, maar nu de droevige feiten op tafel liggen moet het toch mogelijk zijn om, middels de een of andere gemeentelijke noodverordening, die toko per direct stil te leggen? Ik bedoel… als morgen die wietplantage, die illegale whiskystokerij en dat bordeel in mijn schuur worden ontdekt dan gaat mijn huis toch ook voor een maandje of drie op slot? Naïef? Ach, ik moet gewoon nog even bijkomen van die keiharde landing op mijn eigen, zo zwaar vergiftigde eiland.