En toch ga ik weer een poging wagen. Nee, niet omdat ik mijn goddelijke zin wil doordrijven, maar omdat het een kans voor de stad is die we gewoonweg niet kunnen laten liggen. Normaals, het is mij niet om een ‘eigen gelijkje’ te doen, maar ik wil simpelweg de discussie aanslingeren. Waar ik het over heb? Over de Spuihaven die, wat mij betreft (ik verkondig het al jaren op welhaast evangelische toon) net als vroeger weer ‘open water’ moet worden.
Even terug naar een column die ik, vandaag exact tien jaar geleden, over dit onderwerp schreef. Daarin gaf ik aan dat de Spuihaven in vroeger tijden (in ieder geval vóór 1971) wel degelijk een echte – en dus rechtstreeks met de rivier verbonden – binnenhaven was. Tegenwoordig begint de Spuihaven bij een watersluis (waar dus geen boten doorheen kunnen) ter hoogte van de Riedijk en eindigt hij ter hoogte van de Sluisweg. Het is een prachtig stukje Dordts water (miljoenen keren door toeristen vanaf het Vrieseplein gefotografeerd) maar, juist vanwege die afsluiting, tegenwoordig dus feitelijk niet meer dan een ‘dode sloot.’ Dat beschouw ik nog altijd als de ultieme maritieme historische vergissing van deze stad. Door van de  waterkeringen aan de Riedijk en de Sluisweg weer bescheiden bootsluizen te maken maak je Dordrecht als ‘vaarstad’ weer helemaal open… nou ja, in ieder geval voor lage vaartuigen (sloepjes bijvoorbeeld) omdat de wegverbindingen over dit water helaas geen beweegbaren bruggen zijn (die op het Achterom is in feite zelfs een dam). En ja, ik realiseer me dat het ongetwijfeld allemaal veel gecompliceerder ligt dan hoe ik het nu opschrijf en na mijn column van tien jaar geleden kreeg ik dan ook vooral van (al dan niet zelfbenoemde) deskundigen te horen waarom het niet kan. Ik ben echter veel nieuwsgieriger naar het antwoord op de vraag hoe het dan wellicht wél kan. Welke ‘watervisionaire’ partij pakt dit onderwerp na het reces op?