Bijna een maand heb ik geen columns geschreven en dat was, zo constateer ik achteraf, eigenlijk best lang. Daarbij had ik me, voor het eerst in dertien jaar, voorgenomen om, tijdens mijn vakantie, geen Dordts nieuws tot me te nemen. Dit om nou juist eens een keer niet in de verleiding te komen om, vanuit mijn vakantieadres, alsnog in de opiniepen te klimmen. Die aandrang heb ik kunnen bedwingen, al maakte ik vóór het weekend – toen mijn vakantie eigenlijk nog gaande was – toch nog één uitzondering op dat voornemen. Dit vanwege oud nieuws (DuPont en Chemours spelen een dodelijk ‘spel’ in stad en regio) dat, na een uitzending van Zembla, door de landelijke media dusdanig groot werd opgepakt dat het eigenlijk weer nieuw nieuws werd. Tja… probeer je daar als stadskronieker maar eens niet tegenaan te bemoeien. Dat was de column die u in de krant van gisteren las dus. Los daarvan heeft dat maandje Terschelling met dwangverpleging wel geresulteerd in het feit dat er nu een ‘mer á boire’ aan onderwerpen voor me open ligt. En dus moest ik (ik schrijf dit op maandagochtend) een keuze maken. Die keuze is gevallen op het Blue Amigo-debacle. In mijn krant las ik namelijk een interview met gedeputeerde Jeannette Baljeu (VVD) die kennelijk het (door haar voorgangers veroorzaakte) hoofdpijndossier ‘personenvervoer over water’ in de schoenen geschoven heeft gekregen. Onder het motto ‘arme Jeannette mag het allemaal uitleggen’ begon ik dat verhaal te lezen, maar mijn aanvankelijke mededogen veranderde al snel in ergernis. Waarom? Omdat ik in dat hele verhaal nergens ook maar iets van een mea culpa aantrof. Het was állemaal de schuld van corona, de oorlog in Oekraïne, stijgende brandstofprijzen en een aanbesteding die aanvankelijk toch zó geloofwaardig leek. Nee, beste gedeputeerde: er is een naïef en uitermate opportunistisch potje poker gespeeld én verloren met publiek geld. Iets meer nederigheid en excuses zouden hier passender geweest zijn.