Kijkt u ook wel eens naar de Rijdende Rechter en bent u dan altijd tevreden met de uitkomst? Ik niet. Soms denk ik, wát een gezever over een nét even verkeerd geplaatst hekkie waardoor een ‘paleisbewoner’ met  een tuin groter dan mijn straat, aanspraak kan maken op nóg eens een paar vierkante centimeters grond. Gevolg is dat de buurman, die toch al een te smal tuinpad had, met zijn scootmobiel niet eens meer door de voordeur van z’n eigen bescheiden pandje naar binnen kan. Kortom, je sympathie gaat uit naar die gast in die scootmobiel, maar die grootgrondbezitter, zo blijkt uit metingen en kadasterstukken, stond wél in zijn recht. Als kijker heb je dan, louter op basis van je gevoel, moeite met een op zich terechte uitspraak. Die voelt onbevredigend aan, maar de wet is er nu eenmaal om iederéén te beschermen en daarom is het – los van waar je sympathie naar uit gaat – uiteindelijk tóch goed dat er regels en wetten bestaan om je aan vast te houden. Met dat in het achterhoofd probeer ik áltijd te blijven kijken naar ‘bezwaarmakers’ die iets willen tegenhouden, zoals een terras (De Witt) of een verbouwing (V&D-pand) bijvoorbeeld. Feit is en blijft dat mensen nu eenmaal het recht hebben om op z’n minst te pogen hun ‘gelijk’ te halen en ook al voelt dat soms wat krom aan, tóch moet je daar niet aan tornen. Nog even voor alle duidelijkheid: ik ben (zelf centrumbewoner) blij met de komst van dat terras bij filmhuis en brasserie De Witt en ik ben ook zeker niet tegen de verbouwing (tot woningen) van het voormalige V&D-pand. Voor zover ik de feiten en de stukken ken zal het trouwens in beide gevallen, met hier en daar wellicht een ‘mitsje’ en een ‘maartje’, uiteindelijk ook wel goed komen. Jammer alleen dat dit soort procedures vaak zo tijdrovend zijn. Alleen eh… dát is weer een heel andere discussie.