Dordtenaar Rob Hagens spant een rechtszaak aan tegen de afwijzing van een kleine windmolen in zijn tuin. De vergunningsaanvraag die hij hiervoor indiende werd eind vorig jaar door de gemeente geweigerd en het beroep dat hij hier tegen aantekende is afgelopen lente verworpen. Als reden hiervoor werd aangegeven dat Hagens’molen de maximale bouwhoogte uit het bestemmingsplan overschrijdt. Dat kan, en ik citeer, ‘hinder en overlast opleveren voor de buren.” Verder maakt de gemeente zich zorgen over een eventuele precedentwerking als iedereen straks zo’n ding wil plaatsen. Hagens ziet dat anders en spant dus een rechtszaak aan.
Ik ben benieuwd naar de uitspraak daarvan en eerlijk gezegd hoop ik dat deze Dordtenaar in het gelijk zal worden gesteld. Waarom? Tja, vooral eigenlijk omdat ik simpelweg vind dat een ieder in dit land het recht moet hebben om, qua energie, zoveel mogelijk ‘selfsupporting’ te kunnen zijn en dat dan het liefst dus met hulp van niet-fossiele en dus schone energie. Dit dan overigens wel onder strikte ‘technische’ voorwaarden om te voorkomen dat iedereen zomaar wat gaat lopen aanmodderen, maar dáárvoor hebben we in dit land voldoende kennis en infrastructuur. Het is – zo ziet Hagens het volgens mij zélf ook wel – uiteindelijk vooral een principekwestie en het draait de man volgens mij niet eens om het geld. Het rendement van zo’n verticale minimolen – ook wel windwokkel genoemd – is vooralsnog namelijk nog altijd verwaarloosbaar. Uit onderzoek is immers gebleken dat miniwindturbines zichzelf binnen hun ‘economische levensduur’ momenteel niet of nauwelijks terugverdienen. Maar eigenlijk dóet dat er helemaal niet toe… de eerste particuliere zonnepanelen in dit land (dat was in 1989) waren óók nauwelijks rendabel. De ontwikkelingen op dit gebied maakten echter een enorme vlucht en volgens mij zal dat op den duur ook voor particuliere mini-windturbines blijken te gelden. Ik zeg: gun Hagens zijn ‘project’, monitor dat als gemeente (in goed overleg) nauwgezet en trek er vervolgens vooral lering uit.