Zingeving, plezier  en – ook niet onbelangrijk – geld. Het zijn, los van liefde natuurlijk, zo’n beetje de basisbehoeften van ieder mens. Alleen al vanuit die gedachte, vind ik het een prima idee van de gemeente Molenlanden om zich, bij het opvullen van vacatures, voortaan óók serieus op pensionado’s te gaan richten. Los overigens van dit alles is dit in veel meer opzichten een slimme, maar vooral ook noodzakelijke zet. Hoe ik dat bedoel? Ten eerste in demografisch opzicht en ook nog eens op het gebied van kennisbehoud. Ik kom daar zo op terug, maar eerst wil ik iets vertellen  over mijn jeugd. In de jaren dat ik van school kwam (medio jaren 80) was zo’n beetje iedereen boven de 50, in de ogen van de samenleving destijds, ‘oud’ en min of meer uitgerangeerd. De generatie van wijlen mijn vader werd destijds, dan ook niet zelden met (financieel) zachte hand via VUT of WAO, van de arbeidsmarkt weggeleid. Oud en uitgerangeerd waren ze – met uitzondering van mensen die zwaar fysiek of geestdodend werk deden – meestal eigenlijk niet echt, maar er was in die tijd nu eenmaal veel werkloosheid onder jongeren dus moest er (ietwat kunstmatig) plaats gemaakt worden. De tijden zijn veranderd: de meeste vijftigers, zestigers en ja zelfs héél veel zeventigers die ik vandaag de dag om me heen zie, zijn fitter en vitaler dan ooit te voren en ook zit er momenteel geen colonne aan werkloze twintigers en dertigers in hun nek te hijgen… in tegendeel zelfs. Wie nu jong is hóeft niet werkloos te zijn, want er zijn meer banen dan arbeidskrachten (die moeten we zelfs uit het buitenland halen) en deze situatie wordt als gevolg van de vergrijzing de komende decennia alleen nog maar erger. Bijkomend voordeel van seniorenwerving is trouwens ook dat meer kennis en ervaring behouden blijft.
Kortom, er ligt voor Mick Jagger (nét 80) in Molenlanden nog een wereld aan mogelijkheden open.