Ik hoor het u denken… die columnist wordt een beetje een ouwe zak. Ach, dat zal ik niet ontkennen, maar de werkelijke aanleiding voor dit pleidooi is toch echt een blessure aan het linkeronderbeen. Waar ik het over heb? Over het feit dat ik vorig jaar tijdens wandelingen met Blafmans op het eiland, vaker dan voorheen, op zoek was naar een bankje. Dit omdat ik, vanwege dat pijnlijke mankement, zo’n beetje om de tweehonderd meter, even moest gaan zitten. Die blessure is inmiddels verholpen, maar mijn situatie deed me wél beseffen dat ik in die vaak vergeefse zoektocht naar straatmeubilair ongetwijfeld niet alleen sta. En dat niet eens alleen vanwege dat genoemde praktische oogpunt (rustmomentje) maar óók omdat het gewoon prettig is om, vanaf zo’n bankje je eigen stad eens lekker een kwartiertje te observeren, óf simpelweg om eens rustig met iemand van gedachten te wisselen. U moest eens weten hoeveel van mijn columns op een bankje op straat of in een park ‘geboren’ werden.
Nu wil ik zéker niet beweren dat de binnenstad te kampen heeft met een chronisch bankjestekort, maar wat mij betreft mogen er, zeker in de ‘buitengebieden’ van deze momenteel snel vergrijzende stad nog best wel een paar handjes vol bij komen.
Aanleiding tot dit verhaal is de wens van de Verenigde Seniorenpartij VSP om op het Noorderhoofd (nabij de Prins Clausbrug) weer bankjes teruggeplaatst te krijgen. Die zijn, als gevolg van de renovatie alhier alle drie verwijderd. In plaats daarvan staan er nu bloemperkjes met een brede, stenen omheining op zithoogte. Daar kun en mag je óók op zitten, maar er ontbreekt nu een rugleuning en voor ouderen is dat nou niet bepaald een vooruitgang. De VSP vraagt nu terecht om het aanbrengen van rugleuningen alhier (óf herplaatsing van die bankjes) en ik, ‘hondenwandelaar’ pleit intussen voor meer gemeentemeubilair in De Elzen, langs de Wantijdijk en in De Merwelanden.
U nog suggesties?