Om de criticasters even voor te zijn: inderdaad… aan het verval van pand Teerlik aan de kop van de Kalkhaven heb ik in de loop der jaren al (ik heb even geteld) al minstens tien columns gewijd . Nou ja, eigenlijk meer zelfs want in nog eens een handvol kroniekjes over andere lang slepende Dordtse ‘affaires’(Kunstkerk, ANWB-pand, hotel Vrieseplein, rioolkast Hazelaarstraat, stadion FC Dordrecht) refereerde ik ook dikwijls aan die vervelende patstelling die de oorzaak is van de teloorgang van dit voor Dordt zo gezichtsbepalende gebouwtje. Maar ach, over een periode van bijna 14 jaar (met dus meer dan 3.000 columns) valt dat eigenlijk nog best mee toch?
Hoe dan ook houdt projectontwikkelaar Van Pelt de gemeente al minstens een jaar of acht in een ijzeren wurggreep door eh… tja, eigenlijk door gewoon niks te doen en te wachten tot de tijd en het daarmee gepaard gaande verdere verval hem zijn goddelijke zin geeft. Eigenlijk pure chantage dus.
Het ooit zo prachtige pandje van wijlen Gerrit Teerlink gaat nog altijd zienderogen achteruit en staat nu bijna letterlijk op instorten. Dat is uiteindelijk ook wat van Pelt voor ogen heeft, want alleen dán kan hij daar zijn gedroomde (want wél winstgevende) appartementencomplexje neerzetten.
Van dwangsommen en boze gemeentebriefjes ‘op poten’ waarin gesommeerd wordt om nu eindelijk eens een keer serieus aan de slag te gaan trekt de Van Pelt-clan zich geen moer aan. En dus trekt wederom een politieke partij (in dit geval de Partij voor de Dieren) aan de bel om het college van B & W te dwingen nu eindelijk een serieus druk op deze bikkelharde projectontwikkelaar te gaan uitoefenen. Het moet immers op basis van de Woningwet en de Erfgoedwet, mogelijk zijn om dit pand, middels een onteigeningsprocedure, in gemeentelijke handen te krijgen. Toch zie ik het gemeentelijk antwoord al met enige hoofdpijn tegemoet: de woorden kluitje, riet, kastje en muur zullen daarbij vast niet letterlijk vallen.