De echte evaluatie moet natuurlijk nog plaatsvinden en eerlijk gezegd heb ik ook geen idee hoe duur (of goedkoop) dit grapje nu eigenlijk is. Wacht even… zei ik nou grapje? Ik vind dat bewegende bos dat nu alweer maanden achtereen door mijn stad trekt wél grappig, want ze brengen een glimlach te weeg, alleen is de kwalificatie grap hier uiteindelijk zéker niet van toepassing. Ik word namelijk serieus gelukkig van die dingen en vind dan ook dat we hier serieus werk van moeten maken. Heel eerlijk gezegd had ik ook nooit gedacht, of beter gezegd… nooit verwacht dat louter de aanwezigheid van een klein beetje méér groen in mijn directe leefomgeving zó’n  positieve uitwerking op mijn eh… gemoed zou kunnen hebben. Toen een aantal van die dingen een tijdje op een stukje Bagijnhof (hoek Vest, dus vlakbij mijn huis) stonden, raakte ik er dikwijls met mensen over aan de praat en, op een paar mopperkonten na (‘Hoe mot ik hier nou met mijn auto doorheen?’) waren de reacties eigenlijk louter positief.
En dus hoeft dat ‘bos’ wat mij betreft straks niet eens meer te bewegen; enkele van die plekken waar die mobiele boombakken tot dusver hebben gestaan of (deels) nog altijd staan  (Station, Stadhuisplein, Energieplein, stukje Bagijnhof) mogen wat mij betreft uiteindelijk best definitieve locaties worden, ofwel, weg met die bakken en gewoon rechtstreeks de grond in planten die eh… geluksbrengers. Goed idee ook voor dat nu altijd wat troosteloos ogende Statenplein. In dit geval zouden dat misschien wel boombakken kunnen zijn die op marktdagen simpelweg opzij gereden kunnen worden. Daar is vast wel iets op te vinden toch? Iets met wieltjes onder die bakken die, door de wekelijkse werkploeg (die ook altijd de kramen plaatst) met een sleutel ontgrendeld kunnen worden.
En ga me nou niet afdoen als bomenknuffelaar of zo… hier spreekt een doorgewinterde betontijger die gewoon vrolijk wordt van een binnenstad met nét wat meer groen.