Sjoerdje is aardig… aimabel zelfs. Althans, áls hij de juiste medicatie toegediend krijgt. Gebeurt dat niet of spoelt hij zijn pilletjes weg met drank, dan slaat zijn stemming soms serieus om. Dan is hij boos, schreeuwt hij uren achtereen en wil hij op de vuist met iedereen die hij toevallig tegen komt. Gisternacht trof hij kennelijk de verkeerde, want de persoon die hij aanviel sloeg terug en hard ook. Gevolg: Sjoerdjes gezicht zit onder de wonden en blauwe plekken en hij loopt slecht omdat hij hard met zijn stuitje op een stoeprand terecht kwam. Naar eigen zeggen bracht hij ook nog eens de nacht door in een politiecel.
Het doet mij denken aan een vergelijkbare situatie die zich vijf jaar geleden afspeelde in het Tolbrugkamp. Daar viel een verwarde, maar op zich meestal vriendelijke vrouw destijds zomaar een drietal oudere toeristen aan. Die mensen, die gewoon een dagje Dordt deden, liepen daarbij lichte verwondingen op. Triest natuurlijk, maar nóg triester was de situatie van de dader… een psychiatrische patiënte die, gezien haar toestand, helemaal niet op straat hóórde te zijn. Zij leed aan paranoïde waanbeelden en vertoonde ernstig schizofreen gedrag. Dat vertelde me destijds (anoniem) een medewerker van het toen nog aan het Kromhout gevestigde Yulius. Waarom hij me belde? Omdat hij het een schande vond dat zijn dakloze cliënte zomaar vrij rondliep. ,,In vroeger jaren zou zij in een van onze locaties zijn opgenomen, maar bezuinigingen noodzaken ons steeds vaker tot thuisbehandeling. Die vrouw zou dus voortaan aan huis geholpen worden, alleen was er één probleem… ze hád helemaal geen huis en dus gingen er soms weken voorbij dat we haar niet eens konden traceren, laat staan behandelen. Ik voorspel dat we dit soort situaties de komende jaren steeds vaker gaan aantreffen.’’
De vrees van de Yulius-medewerker is uitgekomen. Ik heb het afgelopen jaar, alleen al in ‘mijn’ kleine stukje binnenstad, meer ‘Sjoerdjes’ ontmoet dan ooit tevoren.