Veel reacties kreeg ik op mijn column over ‘racebaan’ Stevensweg, die ik ruim een week geleden schreef. Dat waren er zóveel zelfs dat ik nog niet eens iedereen netjes heb kunnen bedanken. Excuses daarvoor.
Ik vroeg in die column naar eventuele ‘oplossingen’ voor dit al jaren spelende probleem en een aantal daarvan zet ik, zoals beloofd, vandaag even op een rijtje.
De twee aangelegde versmallingen (dat waren er oorspronkelijk overigens drie) schijnen, vooral in de avonduren nauwelijks te werken. Waarom niet? Omdat die, juist op tijdstippen dat het op de Stevensweg rustig is en er dus nauwelijks tegenliggers zijn, de mogelijkheid om hier te racen (dat schijnt echt herhaaldelijk te gebeuren) niet in de weg staan. Er zijn zelfs ‘snelheidsduivels’, zo schrijft een omwonende, die hier ’s avonds geregeld de 100 km per uur aantikken, terwijl het hier toch echt een 30 km-weg betreft. Die limiet (van 30 dus) schijnt overigens een blokkade op te werpen om op de Stevensweg flexflitsmeters (soort tijdelijke flitspalen) te plaatsen. Althans, op de website van het OM lees ik dat dit soort meters alleen maar worden gebruikt op wegen met een maximumsnelheid van 50, 70 of 80 kilometer per uur, al vind ik nergens terug dat dit criterium ook bij wet is vastgelegd. Naar mijn weten kán het dus wel en is het dus louter een kwestie van keuzes maken en prioriteiten stellen. Toch stellen diverse briefschrijvers, juist vanwege die 30 km-regel, dat het dan wellicht beter is om op de Stevensweg de limiet van 50 weer in te voeren… pas dan immers kan er blijkbaar wél geflitst worden.
Meer (en/of hogere) drempels op de Stevensweg zien (vooral de omwonenden) niet zitten vanwege het risico op scheuren en verzakkingen aan de huizen aldaar. Met enkele strategisch geplaatste plantenbakken is wellicht wél enig resultaat te boeken, aldus enkele briefschrijvers.
Wat blijft (zo lees ik in de meeste brieven) is de roep om meer surveillance.