Of er reden is tot paniek en of er binnenskamers überhaupt van enige paniek sprake is weet ik niet. Wat ik wél weet is dat RTV Dordrecht per 1 oktober officieel geen huurder meer is van het DaVinci-pand (op het Leerpark) waarin het momenteel gevestigd is. De onderwijsinstelling (met wie in een ver verleden nog nauw werd samengewerkt) heeft de huur in ieder geval opgezegd omdat DaVinci deze ruimte zelf nodig zegt te hebben. Toch kan ik me ook weer niet voorstellen (het lijkt me trouwens ook niet wenselijk) dat de Dordtse lokale omroep over ruim een maand daadwerkelijk op straat komt te staan.
Ik vermoed dat de gemeente wel weer zal bijspringen… die strooide in de afgelopen decennia immers nog wel eens met een tonnetje (of meer) om het houtje-touwtje-vehikel enigszins overeind te houden. Het begrip ‘eenmalige subsidie’ heeft, na al die extra gemeentelijke bijdrages, op dit eiland overigens geen enkele betekenis meer, want die subsidies werden keer op keer onder die noemer (éénmalig dus) aan de buitenwereld ‘verkocht.’ Je zou zeggen: geef die club dán gewoon structureel meer geld, maar dat is vragen om moeilijkheden: in het verre én recente verleden van RTV Dordrecht poogde immers al menig gemeentebestuurder, op basis van recent geleverde ‘noodhulp’, een inhoudelijke vinger in de plaatselijke RTV-pap te krijgen.
Het zou natuurlijk ook kunnen dat er momenteel achter de schermen – met een tikke gemeentelijke hulp – wat zalvende onderhandelingsgesprekken met DaVinci gevoerd worden. Afwachten dus.
Intussen hangt er ook nog een ander ‘spook’ in de lucht, namelijk de nu nog bescheiden klinkende overheidswens om hier (en in diverse andere landelijke regio’s) te komen tot streekomroepen. Dit ter bestrijding van de lappendeken aan (soms wel érg lachwekkende) mini-omroepjes die dit land inmiddels rijk is. De hamvraag daarbij is: speelt de Dordtse lokale omroep dan per definitie een leidende rol in dat regionaliseringsproces? Ook in dát opzicht gaat het spannend worden, zo vermoed ik.