Eigenlijk is het te gek voor woorden… dat in Nederland, een land dat nota bene al bijna driekwart eeuw in de in de top tien staat van meest welvarende landen op deze aardbol, duizenden kinderen elke dag weer op school arriveren zonder ontbeten te hebben. Maar hoe schandalig dat ook is, het is wel gewoon de keiharde realiteit… ja ook in Dordrecht. En dus kan ik wel een potje gaan zitten mopperen over deze beschamende situatie, maar ik leg toch liever de nadruk op het feit dat ik het een wonderschoon initiatief vind van Willemijn en Sander Nobel – u weet wel, van die gelijknamige bakkerij in de binnenstad – om in ieder geval één school op dit eiland dagelijks te voorzien van met kaas of jam belegde boterhammetjes. Het betreft hier overigens geen schoolontbijt, maar een lunch (organsatorisch kennelijk meer ‘haalbaar’), maar dát doet er voor mijn verhaal nu even niet toe. Het is trouwens jammer dat wij als krant niet meer elke decembermaand die verkiezing Dordtenaar van het Jaar organiseren, want dan zouden Sander en Willemijn Nobel (die ook nog eens de Dordtse avondvierdaagse nieuw leven inbliezen) wat mij betreft zeker voor die titel in aanmerking komen.
En wie smeert dan die boterhammetjes die dagelijks op basisschool IKC De Regenboog op de Staart worden bezorgd? Dat zijn gedetineerden van de penitentiaire inrichting Kerkeplaat, ofwel ‘De Dordtse Poorten’ die daar niet ver vandaan ligt.  Dat contact (tussen bakker en bajes, zeg maar) is tot stand gekomen met hulp van de Stichting Maatschappelijk Betrokken Ondernemen,… óók al zo’n club die voor Dordt goud waard is.
En wat ik nou het állermooiste van dit hele verhaal vind is – dat is mij ter ore gekomen – dat veel van die gedetineerde broodjessmeerders (niet zelden zélf ook vaders van kinderen) deze dagelijkse taak met liefdevolle toewijding op zich hebben genomen.
Zo nu en dan kan een soms lelijke wereld even héél eh… ‘Nobel’ zijn.