,,Heeft u een loophond of een snuffelhond?’’ Die vraag werd me ooit gesteld door een fysiotherapeut alwaar ik een tijdje elke vrijdagmiddag de loopband op moest, wegens een hardnekkige blessure aan het linkeronderbeen. De man adviseerde me om, naast dat halfuurtje op dat apparaat, vooral veel met de hond te gaan wandelen. Maar, zo stelde hij, dat heeft alleen zin als die hond ook daadwerkelijk doorstapt.
,,Ze is een snuffelhond,’’ verzuchtte ik. Niet onlogisch, want mijn ‘nieuwe’ viervoeter (nu inmiddels anderhalf jaar bij ons) was in een vorig leven ‘overleefbietser’ te Bulgarije en gewend om haar eigen plan te trekken. Elke lantaarnpaal moet uitgebreid worden besnuffeld en Blafmans trekt daarbij een gezicht als was ze Sherlock zelve. ,,Mmm, interessant, hier deed in 1998 ooit een licht loopse Labrador een plasje. Benieuwd naar de volgende paal.’’  
En zo ‘paaldansen’ mijn hond en ik dus al anderhalf jaar de stad door.
Tot overmaat van ramp heeft deze Bulgaarse beroepscharmeur, nu ook de horeca ontdekt. De Vriesestraat moet ik tegenwoordig mijden, want twee restaurants aldaar leveren sinds kort ernstig oponthoud op. Lopen we bijvoorbeeld langs eethuis Klein-Afrika of de Thai, dan houdt ze simpelweg halt en neemt daar plaats op de drempel, van waaruit ze met liefkozende blik naar binnen staart tot iemand (eigenaar of klant) haar een stukje kip komt overhandigen. Dwingend aan de riem trekken, zo heb ik inmiddels ondervonden, is volslagen nutteloos want dan gaat ze demonstratief op haar rug liggen met vier poten gestrekt, onder het motto ‘Geen kip, geen wandeling.’
En eh… een hond op z’n rug over de Vriestraat sjorren (geloof me… ik heb het geprobeerd) roept louter afkeurende blikken van omstanders op. Kortom, mocht u mij de komende tijd nou toch mét Blafmans in de Vriesestraat aantreffen dan kunt u er staat op maken dat het maandag is. Dan zijn beide restaurants namelijk gesloten. En héél gek… dwarsligger Blafmans wéét en accepteert dat.