‘Je kent niet het hele verhaal en daarom vond ik je column een tikkie té kort door de bocht.’
Die tekst, die ik regelmatig om de oortjes geslingerd krijg, hangt in mijn werkkamer op een tegeltje. Waarom? Enerzijds omdat het soms simpelweg waar is en anderzijds als een soort reminder,  namelijk dat ik ter voorbereiding op mijn dagelijkse pennenvruchtje mezelf altijd voortdurend die vraag moet voorleggen: ken ik eigenlijk wel ‘het hele verhaal?’
Het antwoord is: meestal nee, want als journalist en columnist hóór je immers zelden ‘het hele verhaal’ maar krijg je, vanuit meerdere, verschillende bronnen, vaak hooguit stukjes van een verhaal te horen. Op basis dáárvan poog je dan naar eer en geweten dat ‘héle verhaal’ te reconstrueren. Nagenoeg altijd heb ik trouwens, als ik weer eens zo’n reactie (meestal van een bestuurder in welke ‘branche’ dan ook) ontvang de tegenvraag gesteld: ,,Maar wat is dan wél het hele verhaal? Meestal luidde dan het antwoord: ,,Tja, dát kan ik je, gezien mijn functie, nu gewoonweg niet vertellen.’’ En toch – dat vind ik dan ook wel weer mooi van mensen met een bestuursfunctie – leidt dat zelden tot serieuze conflicten, al zijn er wel eens mensen die na scherpe kritiek van mijn persoontje altijd wel iets van een ‘grudge’ houden, óf die een column (uiteindelijk niets meer of minder dan de mening van de columnist dus) nog wel eens verwarren met een artikel. Als journalist, nu vier decennia in het vak, heb ik altijd hoor- en wederhoor toegepast… als columnist mag ik volstaan met het opschrijven van wat zelf voel, ervaar of vind, zo lang ik daarbij natuurlijk geen loopje met de feiten neem. Daar wil ik graag nog even mee door gaan, want ik vind het de leukste baan van de hele wereld.
Omdat mijn computer mij zojuist vertelde dat dit mijn 3500^ste column voor deze krant is, wou ik dat toch even gezegd hebben.