Iedereen wist het en tóch deed hij het: na het aannemen van de bal (aan de rechterflank) dribbelde Arjan Robben een paar pasjes dreigend naar voren en tikte de bal vervolgens altijd naar links om, na een korte sprint, ter hoogte van de zestien in schietpositie te komen. Nagenoeg altijd binnendoor en zelden buitenom dus. Zo’n beetje elke verdediger zal op dat moment gedacht hebben: ‘Hij zal toch niet wéér binnendoor gaan, want hij weet ongetwijfeld dat ik dat ook weet?’ Dan toch? Ja toch.
Precies dát gevoel (dat van die verdediger dus) kreeg ik toen ik het antwoord onder ogen kreeg van het Dordtse chemiebedrijf Chemours op vragen van een Tweede Kamercommissie die onderzoek doet naar de schade die Chemours/DuPont mens en planeet nu al decennia achtereen (met PFOA en PFAS) toebrengt. Ik dacht nog, ze zullen toch niet wéér dat welbekende sprintje binnendoor trekken? Maar ja hoor… ‘same as it ever was’, om maar eens een bandje uit mijn jeugd te citeren.
Het Chemours-antwoord luidde namelijk: ‘We hebben altijd gehandeld volgens strenge veiligheidsprotocollen en ons gehouden aan de ons verleende vergunningen.’  En dát deed me dan weer denken aan ‘Chemours-vadertje’ DuPont, waar ik als jeugdig verslaggever van deze krant, eind jaren tachtig, beginjaren negentig, herhaaldelijk ‘op audiëntie’ moest komen (zo voelde dat althans) als de directie van dat bedrijf weer eens iets geweldigs te melden had onder het motto  ‘Wat zijn wij toch eigenlijk een zegen voor Dordt en de Dordtenaren.’ En wee je gebeente als je, tijdens die persbijeenkomst, ook maar één kritische vraag durfde te stellen over veiligheid of milieu. Dat was – en dat lieten ze je voelen ook – namelijk altijd een ‘domme en overbodige’ vraag, ,,want meneer Thies, u kent inmiddels ons motto: wij werken veilig of wij werken niet.’’
Het wás en is nog altijd de arrogantie ten top met als enige verschil dat op dit speelveld geen doelpunten, maar doden vallen.