Op het moment dat ik wakker word en me al liggend uitrek, schiet er ineens een heftige kramp in mijn linkerkuit. Dat gebeurde vroeger nog wel eens na een potje uitbundig voetballen, maar tegenwoordig voetbal ik alleen nog maar in mijn dromen en vermoedelijk heb ik gedroomd dat ik Messi was. Ik schiet uit bed en neem in mijn schrikreactie zo’n beetje al het beddengoed mee, waardoor ik abrupt de slaap van mijn vrouw verstoor, die vermoedelijk nét droomde dat ze niet naast Messi maar naast Clooney lag. ,,Wat ben jij nou aan het doen joh, gek?’’ Kortom, even gebeld met relatiecoach Henk. Niks aan de hand… begrijpelijke reactie, geen relatieproblemen. ,,Als je nou voortaan wat minder krampachtig gaat slapen dan sta je ook wat minder krampachtig op en komt het vanzelf goed,’’ aldus Henk.
Na een kort gesprek met mijn douchecoach Flip (,,Doe maar heet vandaag, maar hou het kort’’) bel ik nog even met mijn kledingcoach (Truus) die me lichtblauwe sokken en donkerblauwe boxershorts adviseert. ,,Het wordt vandaag een blauwe dag… dat voel ik gewoon.’’
Dan naar beneden, even appen met Gaston, mijn koffiecoach (,,Doe maar een keertje een dubbele Espresso Napoli vanwege de schrik’’). Blafmans ligt op mijn vaste plekkie op de bank, naar dat mág van doggiecoach Jan, dus ik neem plaats op de andere bank. Daar neem ik even mijn ochtendmailtje van ontbijtcoach Anneke door: ,,Het is een ideale ochtend voor twee vezelrijke crackers met Philadelphia Light.’’
In mijn ochtendkrant lees ik dat dit land inmiddels 105.000 mensen telt die zich leefstijlcoaches noemen. Eenmaal op mijn werkkamer bel ik, zoals elke ochtend, altijd eerst even met Cor… mijn denkbeeldige columncoach. Volgens hem laat ik me té veel leiden door allerlei malle, want zelf verzonnen coaches in mijn hoofd. ,,Je hebt maar één coach en dat is je gezonde verstand. De rest is eh… waterverf. Schrijf dáár maar eens een column over.’’
Bij deze dus.