Een hoorzitting in het Stadhuis over Chemours. Ben ik nieuwsgierig naar wat daar uit gaat komen? Nee, want er komt volgens mij uiteindelijk simpelweg helemaal niks uit. Cliché misschien, maar de afloop (‘Ze drinken een glas, deden een plas alles bleef zoals het was’) is in alle opzichten voorspelbaar. Waarom? Omdat er aan die hele hoorzitting geen enkele consequentie verbonden zal zijn.
Hooguit in informatief opzicht (even de zaken op een rijtje zetten) zal die bijeenkomst wellicht enig nut hebben. Op zich kun je er ook niet omheen en is het begrijpelijk en ook prima dát het gebeurt, maar als je ‘m niet organiseert ben je uiteindelijk nét zover. Want ook al zullen directieleden van Chemours daar vrijdag acte de présence geven… ze doen dat louter (net als eerder in Den Haag) omdat je zoiets nu eenmaal niet kunt weigeren en misschien zélfs wel om wat ‘pr’ voor de eigen toko te maken. ‘Aan onze producten kleeft misschien wel een keerzijde, maar uiteindelijk zijn ze toch écht een zegen voor de mensheid. En trouwens, wij doen niks illegaals, want we werken volgens regels en richtlijnen die ons nota bene door de overheid zelf zijn opgelegd.’ Woorden van die strekking zullen ongetwijfeld gebezigd worden.
Eigenlijk stappen alle betrokkenen vrijdag met totaal uiteenlopende verwachtingen het Stadhuis binnen: Chemours om de handen wederom in onschuld te wassen, gemeentelijke en provinciale bestuurderen om zoveel mogelijk maatschappelijke onrust weg te nemen (pamperen dus), raadsleden met profileringsdrang en spierballentaal waaruit vooral onmacht doorklinkt, de Omgevingsdienst ter witwassing van het eigen onvermogen en verder: tja… stad- en streekgenoten die zich ernstig zorgen maken over hun gezondheid en die van hun dierbaren. Voor die mensen hoop ik vooral dat hun verwachtingen van deze bijeenkomst niet al te hoog zullen zijn. Het is namelijk ‘slechts’ een hoorzitting met veel trekjes, zo voorzie ik, van een tenenkrommende ‘showtrial’ vol emoties.