Misschien een gekke vergelijking, maar toen ik las over die onlangs bekend geworden poging van Chemours om in die PFAS-affaire voor een paar miljoen te komen tot een schikking met de gemeente Dordrecht, moest ik even aan die mallotige Britse prins Andrew denken. Die kocht vorig jaar een rechtszaak (over vermeend misbruik van een minderjarige vrouw) af die in de VS tegen hem was aangespannen. Ook popicoon Michael Jackson, die in de jaren negentig een stapeltje misbruikaantijgingen ‘afkocht,’ schoot door mijn hoofd. Wat echter vooral blijft hangen is de vraag of iemand die schikt per definitie schuldig is. Het formele antwoord is nee natuurlijk (dat zal elke jurist me inpeperen), maar gevoelsmatig heb daar toch andere gedachtes bij. Ik bedoel: als je serieus overtuigd bent van je onschuld ga je never nooit schikken toch?
Als je trouwens wat blijft doorspitten op termen als ‘schikking’ en ‘afkoopsom’ dan kom je  uiteindelijk vanzelf uit in de wereld van de grote chemieconcerns, waaronder natuurlijk – hoe kán het ook anders – DuPont, dat in 2017 een schikking trof van maar liefst 670 miljoen dollar in een rechtszaak met 3550 omwonenden van een vervuilende fabriek in Parkersburg. Het bedrijf betaalt omdat het in de jaren ’60 lucht- en drinkwater vervuilde door uitstoot en gebruik van het giftige C8. In dit geval was die afkoopsom een wel héél duidelijke schuldigverklaring en tevens een beledigende fooi, aangezien we het hier hebben over een bedrag van ongeveer twee ton per zieke of inmiddels overleden omwonende van die fabriek. Kennelijk is dat bedrag, in de ogen van DuPont/Chemours, de waarde van een mensenleven.
In dat licht zie ik dat schikkingsvoorstel van Chemours Dordrecht niet alleen als een schuldbekentenis, maar tevens als een ordinaire, zelfs misdadige poging tot omkoping. Dit met maar één doel: de dans ontspringen om door te kunnen gaan met wat het al jaren doet… namelijk vette winsten boeken, daarbij niet schuwend ‘over lijken’ te gaan.