Twee jaar geleden al schreef ik over een plannetje van de voormalige Rotterdamse wethouder Marco Pastors. directeur van het Nationaal Programma Rotterdam Zuid. In die hoedanigheid houdt hij zich bezig met maatschappelijke kwesties die in deze wijk als het ware om een daadkrachtige oplossing smeken. Eén van die problemen is huisvesting. Om de woningnood ‘ op Zuid’ structureel te ledigen legde Pastors destijds een plan neer om huizen met een ‘over-de-top-prijs’ (veelal veroorzaakt door investeerders die de boel vaak liever leeg laten staan dan in vraagprijs te zakken) als gemeente op te kopen om deze vervolgens voor een ‘haalbare’ prijs weer door te verkopen aan mensen met middeninkomens. Doel daarvan? Kort door de bocht gezegd… gewone Rotterdammers die als – ik noem maar wat beroepen – loodgieter, onderwijzer, politieman, verpleegkundige of leraar werkzaam zijn, in je wijk te houden. Dit door ze dus de kans te bieden een huis te kopen voor een bij hun salaris passende prijs, van rond de twee-en-een-half á drie ton. En ja, daar lever je als gemeente in eerste instantie financieel op in, maar het is een investering die op langere termijn wel degelijk loont. Dit simpelweg omdat je op die manier welvaart en welzijn in een wijk (her)schept.
Zoals ik al aangaf… ik schreef al eens eerder over dit (overigens van Berlijn afgekeken) plan van Pastors. Nu lees ik over het succes ervan en vind ik het jammer dat dit ietwat  onconventionele ‘traject’- of tenminste ook maar iets dat daar een beetje op lijkt – in Dordt vooralsnog  niet bewandeld wordt. Ik val nu in herhaling, maar ik ben er van overtuigd dat een vergelijkbare aanpak ook hier zijn vruchten kan afwerpen. De Dordtse wooncorporaties, tóch al zoekende naar hernieuwde maatschappelijke betekenis, zouden daarbij een uitvoerende taak kunnen vervullen.
Benieuwd welke Dordtse partij hier nou eens het voortouw in durft te pakken. Altijd leuk toch… snoepreisje Berlijn en daarna nog even buurten in Rotjeknor?