Ik zal het vast wel eens eerder geschreven hebben… dat de emotie ergernis wat mij betreft hooguit bij uitzondering de drijfveer van mijn dagelijkse pennenvruchtje mag zijn. Ik bedoel, een columnist die altijd álles but met beren vindt, wordt na een tijdje wel érg voorspelbaar en naar ik vrees op den duur ook niet meer serieus genomen. Gelukkig is het, ja ook na veertien jaar, nog altijd de liefde voor stad en streek die het fundament van mijn dagelijkse column vormt; ik wil kritisch zijn waar nodig, maar dan altijd wél met hart voor stad en regio en niet te vergeten, een gezonde dosis zelfspot. Maar een mopperkont? Nooit.
En tóch had ik gisteren zo’n ouderwetse ergernis-dag. Waarom eigenlijk? Het weer (inmiddels aangenaam mild) gaf geen aanleiding, mijn Blafmans luisterde zowaar bij het uitlaten en ging dit keer, ter hoogte van haar favoriete restaurant Klein-Afrika, eens niet uit protest (‘Ik eis kip’) op haar rug liggen en in de sportschool die ik inmiddels alweer ruim anderhalf jaar minstens drie keer per week met frisse tegenzin bezoek, werd er louter begripvol gekeken toen ik halverwege de aangeduide periode bloedchagrijnig van die vermaledijde crosstrainer afstapte. ,,Pap in de benen vandaag? Kan iedereen gebeuren hoor. Espressootje dan maar?’’
Kortom, weinig reden tot chagrijn. En toen realiseerde ik me dat ik die dag nooit vanaf de Sarisgang dwars door die Drievriendenhof heen had moeten lopen; meestal ga ik via de Vriesestraat huiswaarts, juist om die vreselijke treurpassage te vermijden. Ik stapte er nog redelijk opgewekt naar binnen, maar verliet het pand in zware mineur. Wordt het daar ooit weer eens zo ouderwets gezellig als in die beginjaren, toen het in korte tijd uitgroeide tot het overdekte dorpsplein van de binnenstad? Ik zeg: naar buiten met die kille modezaken en maak er een sfeervolle versmarkt van, met kleurrijke kraampjes, een ‘pleintje’ en een koffiehoek.
Alsjeblieft… breng er weer ziel in. Dit is de stad onwaardig.