Slag gewonnen… oorlog nog niet. Feit is in ieder geval dat Chemours en DuPont aansprakelijk zijn voor de schade die gemeenten in deze regio hebben geleden door vervuiling met schadelijke stoffen. Simpel gezegd: de vervuilers moeten toch écht dokken om de boel weer ‘schoon’ maken. Da’s op zich mooi, al maakte ik geen rondedansje door mijn werkkamer. Want laten we nou eerlijk zijn… veel leed en schade (aan mens en milieu) is immers al lang en breed aangericht en die ellende draai je natuurlijk nooit en te nimmer meer terug. En nee – ik zag de verwarring op de sociale media, helaas veelal bevolkt door ‘halflezers’ – alweer ontstaan… het betreft hier nog niet de uitspraak in de zaak die advocaat Bénédicte Ficq begin deze maand namens meer dan 3000 omwonenden tegen deze ‘doodsbedrijven’ heeft aangespannen. Dát komt later allemaal nog, al lijkt het me niet meer dan logisch dat een toekomstige uitspraak hierover uiteindelijk niet los kán en zál staan van het vonnis in deze, door de betrokken gemeentes aangespannen zaak.
Had ik deze uitspraak verwacht. Ja… tóch wel, al ben ik geen jurist. Waarom? Omdat ik het  verweer uitermate zwak en dus ‘onverkoopbaar’ vond. Het bedrijf stelde namelijk zelf pas sinds 2017 te weten dat de geloosde stoffen (in dit geval betrof het PFOA en GenX) in grond en water terecht zouden komen. ,,We gingen er van uit dat de uitstoot uit onze schoorstenen in de lucht zou vervliegen.’’
Ja hoor… tuurlijk. Da’s net zoiets als dat je op heterdaad betrapt wordt terwijl je de schedel van de buurman met een voorhamer bewerkt en dat je dan na aanhouding ter verdediging het argument opwerpt dat je destijds simpelweg niet wist dat het regelmatig op het hoofd beuken van een medemens met een zwaar voorwerp schadelijk is voor  diens welzijn. ,,De buurman had een nogal dikke bos haar, dus we dachten… daarmee worden die klappen vast wel gedempt, edelachtbare.’’