Volgens mij werkt het toch écht als volgt… althans volgens mij hóórt het zo te werken: je bestuurt als overheidsbestuur- op welk niveau dan ook – en op momenten dat de materie je met betrekking tot specifieke kwesties boven het hoofd groeit dan stel je een commissie van wijze mensen samen (van wie geacht wordt dat ze verstand van zaken hebben) om je in precaire bestuurstaken te laten adviseren. Dat is nu precies wat er bij de provincie gaande is; de Provinciale Adviescommissie Leefomgevingskwaliteit (PAL) adviseert het Zuid-Hollandse provinciebestuur om Chemours onmiddellijk stil te leggen… dit tót het moment dat de uitstoot van het levensbedreigende PFAS aldaar tot nul is teruggebracht. Een advies dat trouwens naar buiten komt op hetzelfde moment dat het Amerikaanse ‘broertje’ van het RIVM na onderzoek tot de conclusie is gekomen dat vrouwen die zijn blootgesteld aan PFAS een verhoogde kans hebben op onder andere eierstokkanker.
Daarbij komt dat we het hier niet hebben over de eerste onderzoekjes in de geschiedenis aangaande de schade die Chemours en DuPont inmiddels aan mens en milieu hebben aangericht en nog altijd aanrichten. Stopzetten van de productielijn aldaar had natuurlijk al veel eerder gemoeten, maar deze meest recente medische vaststelling plús dat laatste prangende advies van een, naar ik mag aannemen, deskundig adviesorgaan, zou Rijks-, provincie- en gemeentebestuurders nu toch eindelijk een keer moeten overtuigen van het feit dat dit nog de enige logische optie is. En zélfs als er nu tóch nog een fractie van twijfel bestaat (iets wat ik me nauwelijks kan voorstellen) dan is er nog altijd het boerenverstand-credo ‘Bij twijfel niet inhalen.’ En ja, ik weet het… de provincie  is bang voor een mega-schadeclaim van Chemours. Maar wat is nou belangrijker? Het inmiddels al véél te lang durende overheidsgeaarzel begint inmiddels griezelige trekjes van nalatigheid te vertonen. Dat is naar mijn weten nog altijd een strafbaar feit, waar bestuurders niet per definitie immuun voor zijn.