Dát het Maasterras er een keer komt lijdt volgens mij geen twijfel. Ik bedoel, er is nu eenmaal behoefte aan woningen in Dordt en we zijn óók nog eens een eiland, dus die schaarse stukjes grond die ‘voor handen’ komen worden logischerwijs benut. Dát snap ik wel, alleen mag het, wat mij betreft, allemaal best wel een onsje minder megalomaan. Ik bedoel… je kunt van het Maasterras toch ook wel iets bijzonders maken zonder al die mensen, die in deze omgeving alweer zóveel jaren woonachtig zijn, in de gordijnen te jagen? Dat woonwagenkamp bijvoorbeeld hoeft daar toch niet per se te verdwijnen? Dat ‘buurtje’ (ik vind kamp een beetje een rotwoord) staat toch niemand in de weg? En die mensen die in de afgelopen decennia rondom dat beoogde Maasterras huizen hebben gekocht hoef je toch niet tot ‘verkassen’ te dwingen ter meerdere eer en glorie van braniebouw? Tuurlijk… je kunt die bewoners financieel compenseren, maar zo’n compensatiebedrag wordt over het algemeen berekend op basis van de waarde van die huizen. En geloof me, ook al hebben sommigen daar een paradijsje van gemaakt, voor het bedrag dat ze, gezien hun veelal sterk verouderde panden, naar alle waarschijnlijkheid tegemoet kunnen zien vinden ze nooit meer een voor hen betaalbaar vervangend huis. En dan is er óók nog dat punt van de Zwijndrechtse brug. Het plan om die brug autoluw te gaan maken getuigt van weinig realiteitszin. Die brug is namelijk één van de weinige ‘vluchtwegen’ van het eiland, mocht zich hier ooit een ramp voordoen. Kort en goed, ik hoop dat het gemeentebestuur zich niet ál te zeer het hoofd op hol heeft laten brengen door het op zich fraai ogende ontwerp van dat ó zo prestigieuze bureau Meccanoo.
En trouwens… beetje maf, beetje anders, da’s allemaal prima hoor, maar dan óók toegankelijk voor mensen die wat minder hoog op de portemonnee zitten. Dát lijkt me nou nog eens een uitdaging.