Elke ochtend als ik, gewapend met koffie, mijn werkkamer betreed, begroet mijn computer me met een aantal meldingen, zoals: vandaag wordt het regenachtig, de A15 zit op slot, neef Henk uit Hank is jarig en je hebt vanmiddag een afspraak bij de mondhygiëniste. Ook geeft mijn computer op gezette momenten aan (dat zal ik wel een keer zo ‘ingesteld’ hebben) over welke onderwerpen ik in het verre of nabije verleden zoal schreef. Zo ontving ik vanochtend de volgende melding: in het derde kwartaal van 2013 ging het in uw columns herhaaldelijk over Nedstaal en Arriva. Even het eigen archief in dan maar, want eh… waar ging het dan ook alweer precies over? Ik las ik dat ‘we’ met z’n allen – deze maand, tien jaar geleden dus – nogal massaal mopperden op busvervoerder Arriva die, in de ogen van veel ov-gebruikers, de kantjes er vanaf reed. En dat dan óók nog eens in bussen die niet over airco beschikten, waardoor het in die dingen op bloedhete dagen, voor zowel chauffeurs als passagiers, simpelweg niet te harden was. Kortom, we verlangden ernstig naar een ‘nieuwe’ vervoerder, maar moesten het nog even volhouden tot 2019. En toen? Toen kwam Qbuzz en zitten we wederom opgescheept met een busbedrijf dat, dankzij dat belachelijke concessiesysteem, zijn mooie beloftes nauwelijks waar kan maken. Eén troost: in 2027 wijst de provincie weer een nieuwe beloftevolle vervoerder aan. Die zal in de bus wel chocolaatjes gaan uitdelen of zo.
Verder was in september 2013 zo’n beetje iedereen in en rond Alblasserdam boos op ‘vervuiler’ Nedstaal, dat van de Omgevingsdienst Zuid-Holland Zuid toestemming had gekregen om asbesthoudend schroot te gaan verwerken. De commotie rond dit staalbedrijf (waar veel griezelige stofjes uit de pijp kwamen) toont opvallend veel overeenkomsten met de huidige onrust aangaande Chemours. In 2017 sloot Nedstaal, tot opluchting van veel omwonenden, voorgoed de poorten. De reden: faillissement. En ja, ik weet wat u nu denkt…