Nee, ik ben niet bepaald een ochtendmens. Of dat wetenschappelijk aantoonbaar is weet ik niet, maar feit is dat ik, als gevolg van mijn werk, vaak in de avonduren actief ben, zodat mijn hoofd niet zelden pas in de kleine uurtjes op het hoofdkussen belandt. Toch ben ik wél altijd vroeg wakker, aangezien ik voor uitslapen nu eenmaal geen talent heb. En dus ben ik er, meestal nog vóór de klok van negen, altijd wel uit om de dag op half tempo aan te vangen met wat krantjes en een bak koffie op de bank. En dán… naar boven dus, naar mijn werkkamer, om de column te schrijven die u nu leest. Die gaat, los van een uiteenzetting van mijn slaap- en ochtendroutine, tot dusver hélemaal nergens over. Hoe dat komt? Tja… noem het acuut uitstelgedrag als gevolg van bovenmatig chagrijn. ik had me namelijk voorgenomen om tóch maar weer een column te schrijven over Chemours. Alleen kan ik me er deze ochtend simpelweg niet toe zetten omdat ik in hoorzittingen en debatten inmiddels álle argumenten heb aangehoord die leiden tot de slotsom dat deze ‘fabriek van de dood’ nu onmiddellijk de poorten zou moeten sluiten. En tóch, zo luidt steeds weer dezelfde eindconclusie, kán dat niet omdat onmiddellijke ‘stilzetting’ – los nog van de te verwachten miljardenclaims waar wij uiteindelijk met z’n allen voor opdraaien – zou betekenen dat Chemours dan (een vele jaren durende) juridische procedure zal gaan opstarten die het naar alle waarschijnlijkheid nog gaat winnen ook. Dit op basis van het feit dat het bedrijf zich kennelijk voor het overgrote deel aan de door de overheid opgelegde regels houdt. Mijn chagrijn én uitstelgedrag zitten ‘m dus in de trieste vaststelling dat bestuurders op alle niveaus op beschamende wijze zijn vastgelopen in een juridisch en administratief spinnenweb dat ze in feite zelf gesponnen hebben. Het is een catch 22 in zijn meest wrange verschijningsvor