Chemours, vorige week door de rechter schuldig bevonden aan zéér ernstige milieuvervuiling in stad en regio, denkt aan het opzetten van een fonds, waarmee activiteiten gefinancierd kunnen worden om de aangerichte schade te herstellen. Ik moest dat zinnetje in mijn krant (een reactie van dit bedrijf op die uitspraak) even goed tot me door laten dringen. Waarom? Omdat die reactie in eerste instantie lijkt op een schuldigverklaring en de oprechte bereidheid tot boetedoening. Maar geloof me… dat is het allerminst. Het is eigenlijk niets meer of minder dan een goedkope pr-stunt, geheel en al volgens het al jaren beproefde ‘concept’ van deze megavervuiler. Het bedrijf – daar ben ik van overtuigd – beraadt zich achter de schermen nog altijd op een beroep op dit vonnis, dus van een welgemeend ‘mea culpa’ is hier zeker geen sprake. Verder lijkt een fonds misschien ‘iets van goodwill’ te weerspiegelen, maar daar prik je zó doorheen. Het gevolg van deze gerechtelijke uitspraak is in financiële zin namelijk uitermate ingrijpend en wellicht zelfs fataal voor dit bedrijf. Ik hoorde een milieudeskundige vorige week woensdagavond (bij Op1) zeggen dat het wel degelijk mogelijk is om door Chemours en DuPont vervuilde grond volledig te zuiveren van aan PFOA-gerelateerde stoffen. ,,Ja, zoiets kán wel, maar het wordt een héél duur grapje’, is mijn (ietwat vrije) vertaling van haar woorden. De presentator vroeg helaas niet: ‘Hóe duur dan?’, maar dat laat zich raden toch? Ik bedoel, het gaat hier inmiddels over zóveel vervuild grondgebied dat het kostenplaatje van eventuele ‘hersteloperaties’ enorm in de papieren gaat lopen. We hebben het hier dan over vele miljoenen… tientallen miljoenen wellicht; bedragen in die orde van grootte gaan de betrokken gemeentes, op basis van dit vonnis, straks simpelweg bij het bedrijf  ‘neerleggen.’
Helaas niet morgen… niet volgende week en zelfs niet volgend jaar. Waarom niet? Omdat schoonwassing gelijk staat aan dweilen met de kraan open, zolang de Chemourspijp nog altijd geen ‘nul’ uitstoot.