Ja, ik weet het… tussen mijn persoontje en de jongste generatie lezers groeit met het vorderen der jaren stukje bij beetje een taalkloof, waarvan ik – van mijn kant althans – altijd zal blijven proberen om die op z’n minst een beetje te overbruggen. Terwijl ik dat schrijf vraag ik me trouwens af of jongeren ooit het woord ‘althans’ zullen gebruiken.
Kortom, ik ben zeker geen taalpurist en sta open voor alle ontwikkelingen op taalgebied: vooral jongerentaal en straattaal boeien me mateloos, al betekent dat niet dat ik daar in meega. Ik ‘flex’ bijvoorbeeld best wel eens, maar ik noem dat nog altijd ontspannen en ook zal ik een film, concert, plaat of boek niet snel als ‘episch’ bestempelen, omdat ik dan superlatieven te kort kom als ik daarná iets zie, hoor of lees dat nóg mooier is. Kortom, ik blijf in taalkundig opzicht liever mezelf, al is het alleen al omdat er, in de ogen van jonge mensen, niks lulligers bestaat dan een boomer die probeert jongerentaal te hanteren. Dan ben je al snel – oké, ik doe het één keer – kapot cringe, zeg maar.  En mocht u zich nu afvragen waarom ik zomaar ineens dit onderwerp aanboor? Dat komt door een gastles die ik onlangs verzorgde op een middelbare school in Dordrecht. Die les ging over de kunst van het columns schrijven en over hoe je in 319 woorden relatief snel tot een soort eindconclusie moet komen. Ook vertelde ik dat je als columnist niet moet verzanden in goedkope Popie-Jopie-meningen, louter en alleen om je lezers te pleasen. En juist die uitdrukking – Popie-Jopie dus – vonden de leerlingen reuze lollig, alleen… ze begrepen ‘m niet. En terwijl ik dat die ochtend nou júist had willen voorkomen, ontaardde mijn les uiteindelijk tóch in een pijnlijk gevalletje opa vertelt: over Henk en Harry en een moeizaam bezoek van Paus Johannes Paulus II aan het ‘progressieve’ Nederland van 1985.