Een projectontwikkelaar wilde ‘het gat van de Vest’ (ooit stond daar een garage) opvullen met appartementen en de gemeente vond dat eigenlijk wel een goed idee. En dus kreeg de projectontwikkelaar daar, ondanks bezwaren van omwonenden, toestemming voor. Alleen had de vergunningsverlener (de gemeente dus) één dingetje over het hoofd gezien, namelijk dat de Vest een dijk is, die een metertje of anderhalf tot twee afloopt naar de Spuihaven. Geen probleem voor de projectontwikkelaar, want die ging er van uit dat die bouwhoogte, ofwel rooilijn van de voorgevel makkelijk kon worden ‘doorgetrokken’ naar het water. En de gemeente… tja, die had even niet in de smiezen dat je voor ‘achterterreinen’ van panden toch ook iets van een maximale ‘rooilijn’ moet neerleggen. Gevolg van die onachtzaamheid hád kunnen zijn dat het zicht op de Spuihaven voor de omwonenden van het te bouwen complex dan zou veranderen in ‘zicht op een muur.’ Trouwens – de meeste Dordtenaren weten dat wel – wat denkt u van het uitzicht vanaf de Vriesebrug? Ga meer eens naast de viskraam staan… een mooier ‘groen’ doorkijkje bestaat simpelweg niet in de binnenstad. Om uitgerekend dáár dus hoogbouw te plaatsen staat gelijk aan eh… vloeken in de kerk of, om maar even in die metafoor te blijven hangen, de toren van de Grote Kerk pimpelpaars schilderen. Kortom, goed dat die vergunning nu dus is ingetrokken, want als de projectontwikkelaar al in (of kort na 2017) begonnen zou zijn met bouwen dan had niemand hem nog een strobreed in de weg kunnen leggen. Dat kon nu wél omdat de ontwikkelaar de open ruimte namelijk té lang leeg liet staan, omdat de bouwprijzen en kennelijk dus de winstmarge hem niet bevielen. De gemeente (inmiddels wél luisterend naar adviezen van deskundigen) heeft het project nu, als gevolg van dit gedraal ‘on hold’ kunnen zetten.  Da’s pure mazzel dus en zéker geen gevolg van bestuurlijk inzicht vooraf.