Je weet het nooit natuurlijk, maar misschien was afgelopen zaterdag wel de laatste heuse terrasdag van het jaar. Nou ja… het wás op het randje en ik had eerlijk gezegd méér trek in erwtensoep dan in zo’n kouwe klets bier, maar ik nam die middag tóch nog even plaats bij Visser aan de Groenmarkt (het wérd gewoon koffie trouwens) met uitzicht op eh… opoe Knol. Wie zij is? Tja, het eh…  heerlijke ‘uithangbord’ van restaurant Knollen & Citroenen aan de overzijde van de poffertjessalon. Zij is, dat wist ik als terrastijger natuurlijk al héél lang, het meest gefotografeerde object van Dordt en verslaat op dat gebied – dat móet haast wel – Johan, Cornelis en Ary met een straatlengte. Een geliefd foto-object wás is zij al jaren trouwens, hoewel… de huidige opoe Knol (zo noem ik haar althans) is eigenlijk alweer de opvolger van de opvolger en misschien (dat ga ik tóch eens vragen) is ze dáár ook alweer de opvolger van. Ik kan me de eerste ‘opoe’ nog wel herinneren… die zag er wat uitgemergeld en hekserig uit en volgens mij werd ze een keer vervangen door een wat vriendelijker ogend tiepje. Alleen werd die op een gegeven moment gejat en vandaag de dag zit hier nu dus ‘dé oma áller oma’s’… ik bedoel, tikkie mollig, goedmoedig, aanstekelijk lachend, en dus zeer uitnodigend voor een onophoudelijke reeks dagjesmensportretjes. Dat gaat de hele dag door aan de Groenmarkt. Er komt een groepje aan uit eh… Zwolle, Leuven of Tokio, iemand roept: ,,Hé, kijk eens wat leuk’’, er wordt wat gegiecheld en overlegd en vervolgens nemen er altijd wel wat mensen uit zo’n gezelschap plaats op de twee lege stoeltjes die de uitbater van het restaurant kennelijk speciaal voor deze gelegenheid heeft neergezet. Opoe Knol laat zich gewillig fotograferen en krijgt zo nu en dan zelfs een dikke pakkerd op haar appeltjeswangen. Zij is het allermooiste Dordtse monument zonder officiële monumentenstatus.