Hóórt dat gevelsteentje van oorsprong op dat pand aan de Groenmark of is het er later opgezet? Welke winkel zat hier nou ook weer vóór deze winkel? Nee, ik bedoel die daarvoor? En hoe heette die burgmeester die nét op tijd, zij het helaas te laat voor dat ouwe postkantoor, doorkreeg dat we in de vroege jaren zestig de stad wel érg drastisch aan het slopen waren? Voor antwoorden op dat soort vragen raadpleegde ik dan soms mijn voormalige buurman Henk (inmiddels 93), die het geheugen heeft van een olifant. Nou ja, eigenlijk moet ik zeggen… hád. Niet voor niets woont Henk tegenwoordig in een verzorgingshuis, want met zijn korte termijngeheugen gaat het al een tijdje niet zo denderend meer. Iets simpels als een ei bakken – ik noem maar een voorbeeld – is voor deze voormalige ingenieur en gemeenteambtenaar inmiddels een onmogelijke opgave geworden (,,Moet je zo’n ding nou eerst koken voordat je ‘m bakt?’’), maar toen ik hem onlangs belde met een aantal vragen over de beoogde halvering van de Dordtse Spuiboulevard waren zijn antwoorden glashelder. ,,Zijn ze eindelijk wakker geworden daar in het Stadskantoor? Die snelweg door de stad had er gewoon nooit moeten komen, want er moest voor de aanleg daarvan destijds véél te veel gesloopt worden… en dat vooral om ruimte te maken voor de auto. Wist je trouwens dat die Spuiboulevard van oorsprong zelfs helemáál had  moeten doorlopen; écht dwars door het centrum en de schil  dus, richting Oranjelaan? Nou ja, beter tem halve gekeerd, dan ten hele gedwaald, zullen we maar zeggen. Nooit gedacht dat ik het nog zou meemaken dat ‘ie nu dus weer ontmanteld wordt.’’
Henk zál het ook niet meer meemaken, want toen ik hem gisteren belde kreeg ik van een verzorgende te horen dat hij medio september overleden is. ,,Bent u die man van de krant? Hij wilde u nog spreken, maar uw naam wilde hem maar niet te binnen schieten.’’