Opstappen en je zetel meenemen. Soms snap ik het en heb ik er ook begrip voor, maar meestal is het toch écht niets meer of minder dan ordinaire zetelroof en dus kiezersbedrog.
Vorige week stapte fractievoorzitter Wouter van der Spoel op bij ‘zijn’ PvdA en dus houdt de partij nu nog één zetel over in de Dordtse raad. Die telt dus nu wederom een nieuwe fractie, aangezien Wouter zijn stoeltje meeneemt. En dus heeft Dordt nu de bedenkelijke eer over de meest versplinterde gemeenteraad van het land te beschikken. Kortom… u (inwoner van Dordt dus) wordt momenteel in ‘uw’ raad vertegenwoordigd door maar liefst zestien partijen, waarvan er drie ‘geboren’ zijn uit afsplitsingen na onderling gekrakeel. Dat wáren al de fractie Van Waardhuizen met twee zetels (die oorspronkelijk toebehoren aan Beter voor Dordt) en de eenmansfractie van Dan van Leeuwen. Die laatste had één zetel ‘namens’ de PVV, voelde zich daar ‘ongehoord’ (een aandoening waar wel meer rechts-populisten aan lijden) voerde even een ‘vrijage’ met Ruby Pichel van Forum voor Democratie en is nu zomaar ineens adept van Wyben van Hagra, wiens partij Belang van Nederland nog niet eens bestónd toen Van Leeuwen zijn Dordtse PVV-zeteltje veroverde. En nu hebben we in de raad dus ook de nieuwe  eenmans- of beter gezegd ego-fractie ‘Van der Spoel.’ Op die genoemde afsplitsingen heeft u, bij de afgelopen gemeenteraadsverkiezingen, nooit gestemd. En nu weet ik wel dat een raadszetel wettelijk gezien ‘persoonsgebonden’ is (kortom, je zeteltje meenemen mág), maar dat voortdurende geruzie en vervolgens je eigen toko beginnen doet het toch al zo beroerde imago van de politiek in stad en land nou niet bepaald goed. En gaat het nou nog om principiële verschillen van inzicht over de te bepalen koers, dan begrijp ik zo’n ‘voortzetting na afsplitsing’ nog wel, maar in al deze gevallen betreft het splitsingen die voortkomen uit ordinaire geruzie en misplaatste bewijsdrang. Da’s de doodsteek voor de democratie.