Ooit was ik een jaartje de journalistieke baas bij RTV Dordrecht. Nou ja, die club heette in die jaren nog de TROM en ook tóen al had de lokale omroep een hoog houtje-touwtje-gehalte. Het was destijds ook meer een veredelde hobbyclub waar goedwillende amateurs met voortdurend falende apparatuur soms heuse pareltjes wisten te creëren, maar even zo vaak ook producties aanleverden die ernstig deden denken aan de toen al vervlogen jaren van ‘Wie wil er mijn marmotje zien?’ Die laatste programmatitel (géén grap dus) zou trouwens vandaag de dag al bij voorbaat ‘gecanceld’ worden. Hoe dan ook, medio jaren negentig, toen ik daar hoofdredacteur was, klopte ik ook nog wel eens aan bij de gemeente wegens chronisch geldgebrek. Logisch, want de apparatuur waar destijds mee gewerkt werd wás al behoorlijk gedateerd en zo nu en dan sneuvelde er zomaar ineens een camera, een mengpaneel of een montageset. Dat voortdurend bedelen van RTVD bij de gemeente (tonnetje hier, tonnetje daar om de gaten te dichten) is nooit meer over gegaan. Dat bedoel ik niet eens verwijtend naar de mensen die daar momenteel werken, want het is er nu eenmaal geen vetpot, de hele rambam ‘draait’ op wankele (want niet structurele) subsidies en dat allemaal óók nog eens in een tijd dat we als kijker (radio wordt er nauwelijks gemaakt) in deze tijd van duizend zenders, hoge kwaliteitseisen stellen, terwijl zij het vakantiefilmpje ‘Tante Bep in Benidorm’ uitzenden. Ook nu weer is de plaatselijke omroep in financiële nood… enerzijds vanwege geldstromen die (kennelijk tegen de verwachting in) tot een halt kwamen, maar toch ook vanwege behoorlijk ‘ijzerenheinig’ beleid. De overheid stuurt namelijk al jaren aan op de vorming van regio-omroepen… alleen lukt dat niet, omdat ‘de lokaaltjes’ in deze regio zich al decennia achtereen gedragen als zojuist van de moederkerk afgedwaalde kerkgenootschapjes. Geen samenwerking, geen centen, roept nu eigenlijk de overheid. Eerst dát dus maar eens regelen, lijkt me.