Kennelijk had ik een vooruitziende blik toen ik, begin dit jaar, in een van mijn columns ‘mijn’ lezers opriep om met ideeën te komen over de invulling (ja, letterlijk) van het Dordtse treinstation. Dat op zich prachtige gebouw is immers alweer een hele tijd niets meer dan een lege huls. Toegegeven… er stoppen nog wat treintjes, maar er zit daar niemand meer achter een loket en de Bruna, die het de laatste jaren vooral nog moest hebben van de verkoop van rookwaren (dat mocht niet meer), is er ook alweer even verdwenen. Jammer natuurlijk want ooit was Station Dordrecht (officieel draagt het trouwens niet de naam Centraal Station) een sfeervolle ontmoetingsplek… een plek zoals een treinstation hóórt te zijn;  je kon er een hapje eten, en een biertje drinken in een heuse restauratie, je kon er een krantje en een ‘sjekkie’ kopen, je kon er zélfs naar de kapper en als je thuis iets goed te maken had verliet je het station met een bosje bloemen van het kraampje dat daar jaren achtereen voor de deur stond. Da’s inmiddels állemaal verdwenen en dus, zo concludeerde ik dit voorjaar (en trouwens ook al eens in 2017) is het tijd voor nieuwe impulsen in dat nu zo troosteloos ogende, want (bijna) leeg staande stationsgebouw. De NS doet nu een oproep voor ‘tijdelijke invulling’ van Station Dordrecht en ik verwijs het bedrijf dan ook graag naar de reacties die u me, naar aanleiding van mijn column, destijds toestuurde. De Dordtenaren die mij schreven zien in het gebouw graag weer horeca terugkomen, alsmede toch óók weer een bloemenkraam en een souvenirwinkel met Dordtse producten (‘Misschien een filiaaltje van Hallo Dordrecht?’). Verder: werkplekken voor ZZP’ers, hotelkamers (op de bovenverdieping) en fototentoonstellingen met afbeeldingen van mooie Dordtse ‘doorkijkjes’ en afbeeldingen van werken van Dordtse klassieke schilders. Dit laatste als een soort voorportaal van het Dordrechts Museum. Ik zou zeggen, NS… doe er wat mee.