Even over hoogbouw in het algemeen…. én over woningnood. Want ja, die optelsom is snel gemaakt natuurlijk. Veel Dordtenaren – ik heb het nu in eerste instantie over jonge mensen die ‘in de startblokken’ staan – smachten naar een eigen koop- of huurwoning op dit eiland. Alleen het huuraanbod is schaars en het koopaanbod is in financieel opzicht niet of nauwelijks ‘haalbaar’ voor starters of ‘uitbreiders’ (kindje op komst) met een gemiddelde beurs. De broodnodige inhaalslag, niet alleen op dit eiland trouwens, wordt maar mondjesmaat gemaakt en dus lijkt de tijd rijp geworden om in esthetisch opzicht de eh… tering misschien een tikkie meer naar de nering te zetten. Hoe? Door weer ‘ouderwetse’ flats te bouwen, zonder ál te veel poespas… gewoon recht-toe-recht-aan dus, want alleen zó hou je de prijs (huur én koop) nog een beetje schappelijk. En simpele flats hoeven nou ook niet per definitie lelijk te zijn? Ik bedoel… ik groeide op in de wijk Sterrenburg en die flats die daar stonden waren dan misschien geen toonbeeld van ál te creatief design, maar ze functioneerden toch echt prima en ze waren nog behoorlijk ruim opgezet ook. Als ik nu de plannen zie voor woontorens aan dat gedroomde Maasterras en op Stadswerven dan zie ik alleen maar ‘Yup City’ en als ik nou één ding van mijn ‘eigenste’ Dordt weet is dat we dat niet zijn en ook never nooit gaan worden. En natuurlijk begrijp ik het ‘bestuurlijk streven’ om het gemiddeld inkomstenniveau hier, met aantrekkelijke prestigebouw, een tikkie op te schroeven … maar ik heb toch écht de indruk dat de ‘toekomstagenda’ van Dordt daar momenteel véél te veel op gericht is. Door relatief eenvoudige, degelijke, ruim opgezette, goed geïsoleerde, maar wél betaalbare flats te bouwen  (nee, geen wolkenkrabbers, maar ‘gewoon’ flats) sla je in relatief korte tijd een enorme deuk in de vraag. Volkshuisvesting heette dat in mijn jeugd… niks mis mee.