Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik heb als Dordtenaar zelden een serieus en al zeker geen benauwend eilandgevoel. Laat ik het anders formuleren: ik ben me verstandelijk gezien natuurlijk wél bewust van het feit dat ik op een eiland woon en dus altijd, een brug, een tunnel, een bootje, een helikopter óf een zwemdiploma nodig heb om ‘er af’ te kunnen komen, maar het is nou óók weer niet zo dat ik daar voortdurend bij stil sta. Nou ja, soms letterlijk even, als de Zwijndrechtse of de Papendrechtse brug een keertje te lang en niet ‘regulier’ open staat vanwege een storing of een ongeluk; dán komt de gedachte wel eens bij me op dat er ooit misschien een situatie zou kúnnen ontstaan (ramp, oorlog, of wat voor crisis dan ook) dat ‘we’, met bijna 120.000 Dordtenaren dus, een tijdje geïsoleerd komen te zitten op een door rivieren begrensd stukje grond ter grootte van Terschelling. Maar nogmaals, da’s niet bepaald iets waar ik voortdurend mee bezig ben.
Toen ik, eerder dit jaar, in mijn eigen krant, las over dat malle idee om de Zwijndrechtse brug op een dag autovrij of op z’n minst autoluw te maken, schoot ik dan ook niet in de vlekken. Waarom niet? Omdat ik dat bestuurlijke ‘luchtballonnetje’ schaar onder de noemer eh… soep die heter wordt opgediend dan ‘ie wordt gegeten. Nee, sterker nog, die soep gáán we niet eens eten, want die kómt er nooit. Leuk hoor, om hier even vrijpostig over te filosoferen in het kader van een voor Dordt véél te prestigieus bouwplan, maar het idee dat een onontbeerlijke autoverbinding met ‘de overkant’ op enig moment zou moeten gaan wijken voor een gedroomde yuppenwijk is natuurlijk een op voorhand tot falen gedoemd gevalletje ‘andersom’ denken. Niks mis mee hoor… met ‘andersom’ denken. Leuk zelfs. En dán, eenmaal weer nuchter, de realiteitszin weer de ruimte geven.