Al meermalen pleitte ik de afgelopen jaren voor méér standbeelden in onze stad. Van wie? Tja… da’s niet aan mij natuurlijk, al maakte ik er nooit een geheim van een voorkeur te hebben voor een beeld van schrijver/dichter Kees Buddingh’ óf diens creatie De Blauwbilgorgel. In een eerdere column (jaren geleden alweer) legde ik de vraag voor: welke bekende Dordtenaar zou ú nou in brons (of welk materiaal dan ook) vereeuwigd willen zien? Dat leverde leuke suggesties op, waaronder de Dordtse schilders Cuyp, Maes, Bol en De Gelder, maar ook Nico Broekhuysen, de uitvinder van het korfbal en de in 2017 overleden Dordtse Nobelprijswinnaar Nico Bloembergen, een van de grondleggers van de MRI-scan. En ja, zo moest ik destijds tot mijn schaamte erkennen… dat zijn allemaal mannen. Daar is op zich niks mis mee, maar we hébben al zo weinig ‘vrouwenbeelden’ in dit land en ik vergat destijds (en dat was gewoon dom) de Dordtse schrijfster Top Naeff te noemen, bekend van de klassieker School-idyllen. Dat heb ik inmiddels wel ‘rechtgezet’ hoor, maar nu wil het geval dat de Dordtse beeldend kunstenaar Clim Schots, ‘getriggerd’ door mijn meest recente pleidooi voor een beeld van Top Naeff, mij vorige week uitnodigde om te komen kijken naar een bijzondere (kersverse) creatie van zijn hand. In diens atelier trof ik een indrukwekkende buste aan van deze ‘dochter van Dordt’ in volle glorie; nu nog ‘slechts’ in gebronsd klei, maar – in mijn optiek – méér dan waardig om in brons gegoten te worden voor de eh… eeuwigheid, zeg maar. Ik zie die buste in gedachten bijvoorbeeld staan bij de entree van de ‘nieuwe’ bibliotheek in het nog te bouwen Dordthuis, in de tuin van het Dordrechts Museum, of tegenover Naeff’s geboortehuis aan de Nieuwe Haven. Het is wellicht het overwegen waard voor het Dordtse Platform Vrouwen Kunnen Alles (VKA) en/óf een raadsfractie om binnenkort eens een bezoekje te brengen aan het atelier van Clim Schots.