Ik schreef het al eerder… ik ben dol op dat mobiele bos dat zich al een zo’n beetje het hele jaar door Dordt beweegt. Nou ja, eigenlijk zijn het gewoon een heleboel houten bakken met groen er in (die af en toe met hulp van een vorkheftruck verplaatst worden), maar die dingen fleurden, eerder dit jaar het Statenplein, waar het tóch al zo’n kale boel is, mooi op. Op veel andere locaties – plekken waar gereden en geparkeerd wordt – leverden ze hier en daar wel wat typisch Dordts gemekker op, maar feit is en blijft dat het, dankzij die bakken, wel duidelijk is dat een stad met méér groen een eh… ‘happier place’ is.
De afgelopen weken stonden een paar van die dingen op de Prinsenstraat en gezien het vele gemopper en geklaag daarover leek dat een bestuurlijk gevalletje foutje bedankt. Toch wás het dat niet… het was namelijk een experiment met uiteindelijk maar één doel: de snelheid er een beetje uithalen op de Prinsenstraat. En ja, da’s gelukt, al zullen er ongetwijfeld wat weggebruikers geweest zijn die daar spontaan een hartverkleppering van kregen. Ik zeg, jammer dan… moet je maar niet te hard doordenderen op deze straat, die al sinds jaar en dag te boek staat als een binnenstedelijke racebaan. Wie incidenteel het stadscentrum bezoekt heeft dat misschien niet zo in de gaten, maar voor veel binnenstadsbewoners (en voor de Prinsenstraatbewoners zelf) is dat eeuwige ‘gescheur’ op de Prinsenstraat een bron van ergernis. Ten eerste omdat het soms gewoon gevaarlijk is om daar over te steken, ten tweede omdat het er altijd een pokkeherrie is en ten derde omdat de huizen aldaar ernstig lijden onder de trillingen die té hard rijdende automobilisten daar veroorzaken. En toegegeven… het was misschien wat handiger geweest om de daar nu aangebrachte wegbelijning wat eerder aan te brengen, maar feit is en blijft dat het experiment geslaagd is. Tijd nu voor meer permanente maatregelen aldaar.