Het Groothoofd, met uitzicht op drie rivieren, is misschien wel het mooiste plekje van Nederland. Toegegeven… da’s een tikkie chauvinistisch gesteld misschien, maar ik spreek hier louter vanuit mijn eigen gevoel. Ik zit er graag en vaak; soms op een terras voor een biertje of een pannetje mosselen… maar op de meeste dagen, met Blafmans naast me, op een van de bankjes. Dáár een kwartiertje over het water turen is voor mij persoonlijk dan meestal al ruimschoots voldoende voor een hernieuwde dosis innerlijke rust, die me niet zelden de broodnodige energie verschaft voor de rest van mijn werkzame dag. Kortom, u zult begrijpen dat ik op voorhand een tikkie argwanend was over het plan van een projectontwikkelaar om aan die panden aldaar (zo prachtig vastgelegd trouwens in schilderijen van Jongkind en Boudin) grote serres met glazen wanden te gaan aanbouwen. Dat zou de aanwezige horeca aldaar, ja ook in de wat koelere en nattere maanden, de mogelijkheid bieden om het hele jaar door een behoorlijk aantal gasten van dienst te kunnen zijn. Want ja, inderdaad is het in de herfst- en wintermaanden over het algemeen behoorlijk rustig op en rond het Groothoofd. Meestal in de lente, als eenmaal de eerste terrassen weer zijn ‘uitgerold’, ja dán pas komen de bezoekers… toeristen én Dordtenaren daar weer tevoorschijn. En die komen natuurlijk voor het uitzicht, maar ze slaan er – gelukkig voor de neringhouders aldaar – ook graag een paar tientjes stuk.
En dus keek ik met een gezonde dosis argwaan naar die eerste zogeheten ‘artist impressions’ van het Groothoofd nieuwe stijl en ik moet eerlijk bekennen dat die me allerminst tegenvallen. Integendeel zelfs… ik vind dat architect Andries Lugten een wel héél fraai, ja  liefdevol ontwerp heeft neergelegd met vier ‘sjiek-de-friemel’ ogende glazen puien. Ze zijn, in mijn ogen althans, passend bij de panden, passend bij het tijdsbeeld en meer dan ‘waardig’ dus voor dit zo unieke stukje Nederland