Tussen ouwe schoenen en boeken in een zolderkast stond een bananendoos met zo’n grijnzende Chiquita-banaan er op me zomaar aan te gapen. Ik wist dat er LP’s in zaten, want ik had die doos ooit gekregen van iemand die (als gevolg van de opkomst van de cd) van zijn platencollectie af wilde. Alleen wélke platen er in zaten wist ik niet en dus maakte ik er maar een soort privé onthullingsfeestje van. Zo stuitte ik op tientallen ‘hoes-herinneringen’ uit mijn jeugd: Dylan, Byrds, Creedence, Bowie, alsmede een hele ouwe persing van Sergeant Pepper, die vast wel iets waard is, maar ik hou ‘m toch lekker zelf.
Onderin de doos trof ik een wat goedkoop ogend verzamelalbum aan met daarop de grootste hits uit de jaren (’64- ’74) van radiopiraat Veronica. Op de hoes pronkte die ouwe Norderney, waar ik als jongetje mee opgroeide en ik vroeg me af waar dat schip in hemelsnaam gebleven is. Minstens twee keer, zo herinner ik me, was die omgebouwde IJslandse vissersboot even in Dordt. In 1977 bijvoorbeeld, toen ‘ie was aangekocht door een Dordtse scheepshandelaar, die het plan koesterde om het voormalige zendschip in de oorspronkelijke staat terug te brengen. Daar is destijds helaas niks van terecht gekomen.  Vervolgens lag ‘ie nog een tijdje in de Eerste Merwedehaven nabij de Papendrechtse brug en een jaartje of elf geleden legde het, op weg naar Groningen, óók nog een keertje in Dordt aan. Maar waar is ‘ie nu? Een paar toetsenbordtikkies verder lees ik dat De Norderney inmiddels alweer vier jaar in Amsterdam ligt, om (zij het sporadisch) dienst te doen als partyschip van een evenementenbedrijf, dat weinig oog heeft voor het Veronica-verleden van het vaartuig.
Da’s jammer… want ook al is De Norderney een zeeschip en geen rivierschip (en dus eigenlijk véél te groot)… ik zie dit stukje maritieme geschiedenis toch graag aansluiting zoeken bij de vloot van het Dordtse binnenvaartmuseum op Stadswerven. Teruggebracht in de ouwe ‘piratenstaat’ kan dat vast een fraaie toeristentrekpleister worden.